Als allereerste fashionblogster brak Emma Gelaude tien jaar geleden door in Vlaanderen. Sinds twee jaar verovert ook dochtertje Jackie Rio de Instagramharten van Emma’s duizenden volgers. In haar nieuwste boek Make My Dream Work geeft ze een exclusieve kijk achter de schermen van het leven van een creatief modeondernemer. Steps mocht even binnenkijken in haar designerwoning en had een openhartige babbel met deze schone Gentse en haar man-to-be Frederic Rozier.

Tekst: Shauni Deferm / Beelden: Ivan Ruck

Laten we met de deur in huis vallen …  Jullie wonen hier mooi!
Emma: Dank je. We hebben gezocht naar de juiste vibe in het interieur. Bovendien is het hier enorm rustig, een extra troef.

Frederic: Ik run een vastgoedkantoor gespecialiseerd in architectenwoningen en een vintagegalerij in het Gentse. Ik heb vroeger designerstukken verzameld en ik zit aan de bron dankzij mijn background. Interieur is een passie. Toen we vanuit Gent naar het rustiger gelegen Sint-Martens-Latem zijn verhuisd, hebben we meteen gezocht naar een evenwicht. We laten ons omringen door stuks die we graag zien en die we ook dagelijks wíllen zien. Vroeger leefden we in heel andere interieurs, met tachtig lampen in de woonkamer, bijvoorbeeld.

Tegenwoordig brengt jullie tweejarig dochtertje Jackie Rio leven in huis, die lampen zijn overbodig geworden. 
Frederic: (lacht) Dat klopt. Het ouderschap is fantastisch.

Emma: Een kind krijgen, is de grootste toegevoegde waarde in het leven. Het is het mooiste wat mij is overkomen. Het duwt je met de neus op de feiten omdat het jezelf uit het centraal punt plaatst. Dat is goed voor je hoofd. Je leert de zaken in perspectief te zien. Situaties waarbij ik vroeger tegen het plafond hing van de stress of me kwaad maakte, kan ik nu beter plaatsen. In het licht van mijn dochter is er nog maar weinig belangrijk. Ik word niet snel meer uit mijn evenwicht gebracht. Daarvoor is een kind een ongelofelijk iets. En natuurlijk is het gewoon wijs om te zien. Dat kleine mensje lijkt op je, ze gedraagt zich zoals jou … Maar het is immens veel werk, dat wel.

Frederic: Gelukkig spring ik als papa graag bij. Daar hebben we een mooi evenwicht in gevonden.

Emma: Fré doet alles wat ik doe en omgekeerd. Moest ik niet op hem kunnen rekenen, zou ik mijn job niet kunnen doen. Ik weet dat ik zonder zorgen naar Parijs kan voor een fashionshow en dat Fré dan alles opvangt.

Wat is voor jullie de ultieme manier om te ontsnappen aan alle drukte?
Frederic: Eigenlijk is dat op de momenten dat Jackie Rio toch eens bij de grootouders gaat logeren. (lacht)

Emma: Eigenlijk kan ik enkel in het buitenland ontspannen, weg van alles. Dan kunnen we het ons permitteren om de telefoon niet op te nemen. Zeldzame periodes, hoor. Ik persoonlijk laad mijn batterijen op tijdens korte momenten. Als ik even in mijn eigen wereldje ben, een paar uurtjes iets anders doe. Zelfs mijn kleren opnieuw ordenen, brengt mij rust.

Jullie zijn drukbezet. Voelt het steeds als werken?
Frederic: Gelukkig niet. We doen heel graag wat we doen. Het is ook écht waarvoor we gekozen hebben.

Emma: Moest het aanvoelen als een job is dat niet vol te houden, de uren die we kloppen. En nee, niet alles is even leuk. Neem dat dertig procent van mijn werk vré wijs is. Dan is zeventig procent achter de schermen en helemaal niet zo sexy. (lacht)

Hoe ziet jullie weekend eruit?
Emma: Welk weekend? (lacht) Meestal werken we op zondag. Fré is dan bezig met zijn galerij. Eerlijk gezegd, weet ik vaak niet welke dag het is. Voor mij is een zondag zoals een maandag en een maandag kan evengoed een zondag zijn. Het vrijdaggevoel hebben we zo goed als nooit.

Verrijkt jullie job jullie leven in tegenstelling tot een 9 to 5?
Emma: Ja, zeer zeker. Maar mensen met een kantoorjob kunnen evengoed gelukkig zijn met hun keuze. Dat is allemaal persoonlijk. Iedereen is anders.

Frederic: Zij vertrekken op hun werk en kunnen alles achterlaten als ze de deur achter zich toetrekken. Wij nemen het werk mee naar huis. En vooral die kopzorgen zijn belastend: zullen wij morgen nog een opdracht binnenhalen?

Emma: Mijn agenda is leeg vanaf 2018. Dat blijft spannend, die onzekerheid.

Frederic: Het belangrijkste is om passie te hebben voor je vak en die te blijven voelen. Passie drijft je en helpt je doorheen de moeilijke momenten. Zo neem je er de minpunten makkelijker bij.

Hoe blijf je die passie aanwakkeren?
Emma: Je kan passie niet pushen. Dat is iets intrinsiek, dat komt uit jezelf. Ik denk dat het gewoon begint met de essentie. Wat voelt juist aan, waar ben je al van kinds af aan door getriggerd? Waar kan je bijna niet zonder leven?

Veel mensen denken nochtans dat het leven van een influencer alleen maar mooi is.
Emma: Het leven is schoon! Maar je weet toch zelf ook dat het geen aaneenschakeling is van highlights met een kleurenfilter over? Jullie zien het eindresultaat van een campagne op Instagram maar niet het proces hoe je tot daar komt. De ups en downs van een merk op te bouwen en dat via de digitale kanalen te vertalen in unieke content. Daar gaat ook mijn boek over. The real life. Het verhaal dat je niet op social leest.

Frederic: Mensen romantiseren alles voor een ander. Dat is eigen aan onze soort.

Hoe kies jij wat je wel en niet online gooit?
Emma: Ik wil vooral mensen inspireren. Aanzetten tot. Dat kan met een outfit, een quote of met een foto over een project. Mijn enige constante regel is: hou het authentiek. De foto’s zijn het resultaat van een inspirerend moment, niet omgekeerd. Ik ga geen setting creëren om er een foto van te maken. Soms vergeet ik het zelfs. Ik was deze zomer in Parijs voor een event van Chanel en Pharrell Williams trad er op. Ongelofelijk en mega-exclusief. Maar ik denk dat er amper drie van de vijftig toeschouwers niét continu aan het filmen waren. Al de rest heeft dat moment niet écht beleefd. Dat vind ik zonde. Je moet een herinnering in je hart en in je hoofd bijhouden, niet enkel op je telefoon. Dat is niets waard.