Mindfulness. Ik had er al veel over gehoord, maar wat het precies betekende, daar kon ik geen volledig juist antwoord op geven. Wat ik wel wist, was dat het je helpt rustig te worden, de dingen los te laten en minder te piekeren. En dat door net meer stil te staan bij de dingen. Dus nieuwsgierig als ik ben, besloot ik een infoavond te volgen.

Ik mag dan wel een heel sociaal persoon zijn, spreken voor een groep mensen die ik niet ken over ‘persoonlijke dingen’ maakte me toch wat zenuwachtig. Maar ik merkte snel genoeg dat de meesten in hetzelfde stressy schuitje zaten.

Stilte…

De les begon met het geluid van een belletje. We werden gevraagd onze ogen te sluiten en rechtop te zitten. De ‘lesgeefster’ begeleidde ons via vragen over wat we voelden. Onze voeten, zitbotjes, rug… Ze vroeg ons te letten op onze ademhaling. Als ik het hier zo neerschrijf, lijkt het erg zweverig. Maar toen ik daar zat, voelde ik me helemaal rustig worden. En toen ging het belletje weer.

Waarom en welk gevoel?

De volgende stap was om per twee te bespreken waarom we naar de infoavond gekomen waren en hoe we ons voelden. Toen we daarmee klaar waren, bespraken we -of liever: wie dat wou – in groep dezelfde vragen. Voor de meesten kwam dat op hetzelfde neer: minder stress en stoppen met piekeren. Anderen waren eerder nieuwsgierig.

Herkenning

Ik stond versteld van de kracht van herkenning. Daar merkte ik hoeveel mensen hetzelfde denken of voelen. Je mag nog zoveel boeken lezen over mindfulness, het in groep volgen, is volgens mij veel effectiever. Want zo kom je tot nieuwe inzichten die je verder kunnen helpen.

De rozijn

Plots kregen we allemaal een rozijn. Er werd ons gevraagd wat we van die rozijn, die op onze hand lag, konden voelen. Rimpels, warm… Toen mochten we de rozijn tussen onze lippen steken. Meer rimpels, zacht, kneedbaar… De volgende stap was om het in onze mond te steken. En dan er eens in bijten. Het gevoel van de rozijn werd telkens intenser. Waarna we hem mochten inslikken en het gevoel volgen in onze keel.

Die oefening bewees voor mij hoeveel we missen door zo ‘snel’ te eten (en te leven). We missen volgens mij heel wat details door de snelheid waaraan we door de dag vliegen. En daar draait het bij mindfulness ook om: bewuster leven. Toen we een nieuwe rozijn kregen, die we gewoon mochten opeten, merkte ik bijna niets. Veel minder smaak en gevoel. En het besef dat ik rozijnen eigenlijk niet lust.

Drie minuten stilte

Na de pauze met koekjes en thee, hielden we drie minuten stilte. Helemaal tot rust komen terwijl we letten op onze ademhaling en ons lichaam. Het is een soort rust die ik, als ik thuis in mijn zetel zit, niet ervaar. Omgevingsgeluiden vielen weg en gedachten (heel soms) ook. Nog anderen voelden een pijn die ze daarvoor nog niet gevoeld hadden. Of ze merkten hoe snel hun gedachten afdwaalden. Maar ook hoe kort die drie minuten waren.

Aan te raden?

Na wat ik die avond heb ervaren, kan ik een training mindfulness zeker aanraden. Al moet je voor jezelf uitmaken of jij er iets aan zal hebben. Ik ben ervan overtuigd dat het veel mensen tot nieuwe inzichten kan brengen, rust kan bieden en kan helpen. Voor mezelf stel ik zo’n training uit, ook al gaf de sessie me rust. Ik heb er nu geen acht weken voor over om de lessen te volgen. En ga liever door met wat me op dit moment al rustig maakt: sporten en schilderen.

(foto’s iStock)