Onlangs vierde Moora Vander Veken haar vijfentwintigste verjaardag. Een kwarteeuw jong en toch al tien jaar op televisie. Om stoom af te blazen, trekt ze er in juli weer in haar eentje opuit. “Ik ben al heel mijn leven verslaafd aan avontuur, maar toch leef ik nu braaf. Ik ben al zeven maanden niet meer uitgegaan. Ze is er even niet, de rock-‘n-roll in mijn leven.”

2J5A0545 kopi(2)

Ze heeft het bijzonder druk, Moora Vander Veken. In de eerste plaats met Thuis (serie op Eén, red.) uiteraard, waarin ze de rol van Olivia op zich neemt. Maar ook met de nieuwe animatiereeks Tiny – te zien op VTMKZOOM – gebaseerd op de bekende Belgische kinderboekenreeks van Gijs Haag en Marcel Marlier. De stem van het meisje wordt ingesproken door Moora, zelf ooit fan van de boeken en niet bang voor een uitdaging. “Want makkelijk is dat niet, zo’n stemmetje inspreken. Je moet elke zin met enthousiasme brengen. En ook net iets hoger dan mijn eigen stem, vier uur per sessie. Maar ik maak het wel gezellig in de studio: joggingbroek aan, schoenen uit, in kleermakerszit op de stoel en met mijn thee, koffie en water bij de hand.” En dan was er nog haar vlucht naar het theater. Oliver Twist in het Antwerpse Fakkeltheater om precies te zijn, dat nu afgelopen is maar eind dit jaar op tournee door Vlaanderen gaat.

Ik ben vrij perfectionistisch en eigenlijk zelden gelukkig met wat ik op werkvlak aflever.

Dat klinkt alsof je niet veel vrije tijd hebt tegenwoordig.

Klopt. Maar ik ben ook nog met fotografie bezig en ik werk aan mijn eigen theaterstuk. Dat wordt iets heel persoonlijks, waar ik momenteel nog niet veel over kan vertellen. Enkel dat het een 16-plusverhaal wordt. Niks voor kinderen dus. Ik wil namelijk laten zien dat ik meer ben en kan dan Olivia. Begrijp me niet verkeerd: ik ben heel dankbaar voor mijn rol in Thuis. Ik mag er stukken spelen waarin ik me echt kan bewijzen. Maar ik ken mijn personage ondertussen zo goed dat de meeste scènes wel in mijn ‘comfortzone’ liggen. Ik moet getriggerd worden om te blijven groeien als actrice. Weinig mensen weten dit, maar ik ben heel streng voor mezelf. Ik ben vrij perfectionistisch en eigenlijk zelden gelukkig met wat ik op werkvlak aflever. Dat frustreert me wel.

Wat doe je dan bijvoorbeeld nog niet goed genoeg?

Ik weet niet of ik iets niet goed genoeg doe, maar ik wil dat het publiek iets voelt door wat ik doe. Ik wil emoties losweken. Daarom ben ik ook theater gaan doen. Maar als ik op de bühne sta, voel ik dat de mensen mij nog niet zo goed vinden. Achteraf blijkt steeds dat dat maar een gevoel is, dat ze het eigenlijk wel prima vonden. Het was voor mij nog zoeken en leren, dat theater.

Ben je nooit bang voor een burn-out? Je bent ondertussen al tien jaar onafgebroken aan het werk voor televisie.

Nee, daar heb ik eigenlijk nog nooit aan gedacht. Ik weet wel wanneer ik even moet uitpuffen. Met mijn verjaardag ben ik naar Londen vertrokken om even de bloemetjes buiten te zetten, weg van alles en iedereen. Zolang ik dat kan, is het in orde. Eigenlijk sta ik elke ochtend op en kus ik mijn pollekes omdat ik van mijn passie mijn beroep heb kunnen maken. Terwijl ik daar niet voor gestudeerd heb. Ik heb mijn diploma communicatiemanagement, maar als ik elke dag in een pr-bureau zou moeten werken, zou ik misschien wel voor die burn-out vrezen. Nu niet, dit voelt niet aan als werken.

En toch heb je binnenkort vakantie. Trek je er weer alleen opuit?

Absoluut, in juli ben ik weer weg. Goodbye, suckers! (lacht) Vorig jaar ben ik vrij impulsief naar Hawaï getrokken. Voor het eerst alleen. En nu zal dat weer het geval zijn. Als je alleen op reis bent, ontmoet je de mooiste mensen, beleef je alles veel intenser en moet je jezelf openstellen om anderen te leren kennen. Je trekt jezelf met andere woorden constant uit die comfortzone. Bovendien kan ik geen maand met iemand rondreizen. Ik ben vrij onderdanig en ga dan te veel dingen doen die mijn reisgenoot zou willen. Ik wil mijn eigen baas zijn. En ik probeer ook zo veel mogelijk jonge mensen aan te sporen om hetzelfde te doen.

Ben jij verslaafd aan avontuur?

Al heel mijn leven! Dat klinkt leuk en spannend, maar dat maakt het ook wel moeilijk voor iemand anders om met mij samen te leven of samen te zijn. Ik ben nu ook al een hele tijd single, net omdat ik zo impulsief ben en dat van die andere persoon ook verwacht. Hij moet me kunnen volgen. Of nog beter: hij moet mij kunnen verrassen met zijn impulsiviteit. Niet makkelijk om zo iemand te vinden. Bovendien is het niet altijd goed om zo impulsief te zijn. Ik weet bijvoorbeeld nog altijd niet waar ik in juli op vakantie ga. Ik wacht tot ik een teken krijg. En dat betekent dus ook dat ik mijn ticket pas twee weken voor vertrek boek en daardoor dus belachelijk veel ga moeten betalen.

Ik ben echt wel tevreden met mijn lichaam. En dat na een hele lange tijd van ontevredenheid.

Laatste vraag: je Instagram staat tegenwoordig vol met foto’s van jou als model. Heb jij modellenambities?

Nee, helemaal niet. Ik ben op die foto’s ook geen model, maar een actrice die in een personage kruipt. Ik wil op verschillende manieren emoties kunnen tonen en losweken, en bij dat ‘modellenwerk’ heb ik dat ook. Dat die foto’s zo mooi zijn, heeft meer te maken met het talent van de fotograaf dan met dat van mij. Ik ben ook echt geen model, ik heb geen maatje 34, maar ik lig daar ook niet meer wakker van. Ik ga sinds januari drie tot vier keer per week naar de sportschool, ik voel me supersterk en ben echt wel tevreden met mijn lichaam. En dat na een hele lange tijd van ontevredenheid. Als Olivia in Thuis speel ik meer een meisje, ietwat dommig en onhandig. En ook wat kinderlijk. Maar via die foto’s op mijn Instagram wil ik laten zien dat ik een vrouw van 25 ben, met inhoud, iemand die weet wat ze wil.

Tekst: Sebastiaan Bedaux – Beeld: Stéphanie Smeets – Make-up: Inge Bongaerts