Is vloggen nu echt zo awkward als iedereen zegt? Of is het juist een geweldige manier om anderen te tonen waar je mee bezig bent? Onze stagiaire Kimberly zoekt het uit. Elke week vlogt zij over het reilen en zeilen op de redactie en daarbuiten.

Maandag was de grote dag aangebroken. De eerste dag van mijn vlogavontuur. Ik had de avond ervoor al een soort van screenplay gemaakt waarin ik kort had opgeschreven wat ik kon filmen en wat ik kon vertellen. Ik wist dat als ik het ter plaatse zou moeten verzinnen, het er allemaal niet zo vlot zou uitkomen. Ik had me voorgenomen om voor het Roularta gebouw te gaan staan en daar de intro op te nemen. Die zou ongeveer zo gaan: “Goeiemorgen allemaal en welkom bij de eerste vlog. Mijn naam is Kimberly…” Zo vervelend om je eigen naam te moeten zeggen.

Rare gezichten

Toen ik de visueel beste plek voor het gebouw had ingenomen, heb ik ongeveer vijf minuten staan wachten. Pas toen ik zeker was dat niemand mij kon horen, heb ik mijn camera bovengehaald. Het was een intro van enkele seconden. Gewoon een paar zinnetjes. Maar ik was blij dat ik ze uitgesproken had en naar binnen kon. Zelfs als er niemand is, voel je je heel hard bekeken. Het is ook zo ongewoon om te praten tegen jezelf. Je probeert wel te praten alsof het tegen een vriendin is maar dat was denk ik niet hoe het bij mij overkwam. Ik was me zo bewust van mezelf dat ik er rare gezichten van begon te trekken. Wat ik voor alle duidelijkheid anders nooit doe wanneer ik praat.

Niveau van awkwardness

Aan die uitdrukkingen kon ik de eerste twee dagen wel al wat wennen. Als je bijvoorbeeld rondloopt terwijl je iets vertelt dan hoef je niet de hele tijd recht in de camera te kijken. Dat scheelt. Wat het niveau van awkwardness betreft. Daar ben ik nog niet over. Ik blijf de drukte voorlopig nog wel even ontwijken.