Gespot op Tram 4: Charlotte

66

Wie is toch die mysterieuze Elena Van Gent? Het enige wat wij weten is dat ze elke dag Tram 4 in Gent neemt, dat ze altijd rode schoenen draagt én dat ze onze gastblogster is. Elke maandag schrijft ze voor Steps.be over iemand die ze op Tram 4 gespot heeft. Aan één blik heeft ze voldoende om een heel verhaal rond iemand te fantaseren…

Charlotte

De poging was verdienstelijk maar bewees dat vaders konden falen. Bij de laatste “Kijk Uit!” was het misgelopen: Charlotte had plankgas  gegeven en was met de gezinswagen ei zo na in de etalage van de begrafenisondernemer beland. Haar vader zakte bijna door de grond (van schaamte en – gelukkig – niet in zo’n eikenhouten kist uit de vitrine).

Dus papa had het opgegeven en er kwam een rijschool aan te pas. Die hanteerde strikte regels en discipline, en het verbod om tijdens de rit te sms’en met de vriendinnen. Make-up bijwerken achter het stuur werd evenmin getolereerd, waardoor ze de blos op haar wangen nauwelijks kon bedwingen. Want Charlotte vond de rijinstructeur best een leuke kerel: jong en vlot en zacht van taal. Die niet riep, zoals haar vader, maar zelf remde wanneer ze de middenstand nog een keertje wilde benaderen.

Zwetend baande ze zich een weg door het drukke centrum, waar het gevaar loerde om elke hoek en iedere kant. Voor haar huppelden kinderen, waggelden oudjes of sneed Koningin Bakfiets haar de pas af. Charlotte duizelde bij de grote ronde punten waar ze prompt de voorrangsregels en het verschil tussen rechts en links vergat.

“Terugschakelen en jouw toeren tellen,” zei de brave man keer op keer, “hoor de wagen grommen, je bent een Duitse tank in het verkeer.”

Een jaar ging ze trouw iedere week, een uurtje lang. De instructeur werd er een beetje moe van maar Charlotte hield koppig vol. Ooit zou ze rijden in die blinkende sportmachine met open dak, want wapperende haren in de wind vond ze wel wat.

Het misverstand, dat meteen de laatste rit inhield, kwam er op het einde van een les. Toen hij zei: “Laat alle remmen los, je mag in hoogste versnelling gaan,” had ze hem graag en vol op de mond gekust. Ze had nadien niets meer van hem vernomen.

*4*

De avondspits domineerde de binnenstad en de tram spoorde langzaam door het  verkeer. Met een vracht van diverse mensen en de Vrouw met de Rode Schoenen ook deze keer. Charlotte staarde naar buiten en herkende de aarzelende trekken van een autoschoolmobiel. Die zenuwslopende tijd lag gelukkig achter haar en ondertussen was ze zelf de trotse eigenares van de begeerde wielen.

Een rijbewijs, dat had ze niet, maar rijden deed ze als de beste: vlot, geruisloos en niet als een Duitse tank. Voor haar dochtertje van  drie maanden oud, was zij de gedroomde chauffeur van die blinkende, volautomatische kinderwagen.