Anouk in filmland (1)

54

7 FEBRUARI 2013 | Anouk Mouton is in februari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week maakt ze haar debuut… met Hitchcock!

hitchcock

Wat wist ik over de naam Hitchcock voor ik de cinemazaal binnenstapte? Corpulent heerschap, peetvader van de spannende thriller, regisseur van Psycho, The Birds en The Lady Vanishes. Vrij weinig dus. Het werd stilaan tijd voor een biopic die mijn generatie vertrouwd zou maken met het filmfenomeen van de vorige eeuw: Alfred Hitchcock.

Het duurde even voor Hannibal Lecter plaats maakte voor the Master of Suspense. Het ziet er naar uit dat Anthony Hopkins tot de laatste snik blijft vastzitten aan zijn legendarische rol van weleer. Uiteindelijk verschijnt Hitchcock dan toch, maar jammer genoeg op een vrij karikaturale manier; Hopkins komt maar niet los van het typetje met het posh Britse accent. Dit is vaak grappig maar op de duur begint het een beetje op de zenuwen werken. Het lijkt me vrij onwaarschijnlijk dat Hitchcock zich altijd en overal op diezelfde droog-komische manier gedroeg.

Gelukkig heeft regisseur Sasha Gervasi gekozen voor een crisismoment in Hitchcocks leven, wat wel enkele interessante scènes oplevert. Paramount wil Psycho niet financieren dus het geld moet uit eigen zak komen. De spanningen lopen hoog op, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak. Hitchcocks echtgenote Alma (Helen Mirren) is gecharmeerd door de avances van de talentloze regisseur Whitfield Cook en een affaire is niet ver weg. Dit nevenverhaal biedt weinig meerwaarde maar is waarschijnlijk noodzakelijk voor een biografische film. Interessanter zijn de scènes die Hitchcock op de set tonen en een goed beeld schetsen van hoe hij als regisseur (soms brutaal) te werk ging.

Hopkins mag zich misschien niet van zijn meest getalenteerde kant getoond hebben in Hitchcock maar voor de acteerprestaties van Helen Mirren niets dan lof. De roodharige Mirren is erg geloofwaardig als getalenteerde maar in de schaduw vertoevende echtgenote die de blondine-fetisj van haar man moet tolereren. Over de uiterlijke gelijkenissen valt te discussiëren maar ook Scarlett Johansson zet Psycho-actrice Janet Leigh  neer met een naturelle flair.

Hitchcock staat bol van de humor. De arme Alfred wordt door zijn slankere vrouw geterroriseerd met rauwkost en een weinig ter harte genomen alcoholverbod. Iedere mens die gezegend is met een zwembandje meer kan zich vast wel herkennen in Hitchcocks beteuterde gezicht. De gesprekken met de moraalridders van de censuur zijn ronduit hallucinant. Of wist u dat een toilet tonen in een film ronduit onacceptabel was anno 1959? Maar het allermooiste is toch wel de scene waarin Hitchcock buiten aan de zaaldeuren luistervinkt en als een volleerd dirigent de afschuwkreten van het publiek begeleid met grootse armgebaren en een uitgestreken gezicht.

De propvolle bioscoopzaal tijdens de première van Psycho contrasteerde triest met de twaalf mensen die zich geroepen voelden voor de première van Hitchcock in de Gentse Kinepolis. Vergeleken bij Psycho stelt deze biopic dan ook weinig voor. Hitchcock is verre van een slechte film maar het is geen meesterwerk. Beschouw het als een leuk en leerzaam tussendoortje. En als u niet geïnteresseerd bent in een dertig jaar geleden overleden regisseur kan u nog altijd komen kijken voor de schitterende jurkjes en pijnlijk glimmende oldtimers.

Tot volgende week!

Anouk Mouton