Anouk in filmland (2)

52

14 FEBRUARI 2013 | Anouk Mouton is in februari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze geheel in Valentijnstijl richting… Passion!

passion_d

Terwijl ik wacht op mijn toegangsticket zie ik op het scherm achter de balie dat er nog slechts 43 zitplaatsen over zijn voor de première van Passion. Een lesbische kus hier en daar doet blijkbaar wonderen voor de verkoopcijfers, denk ik. Met mijn ticket in de aanslag ga ik op zoek naar de zaal met het indrukwekkende nummer 12. Die blijkt in de kelder te liggen en buiten mezelf valt er geen levende ziel te bespeuren. Op een minuscuul deurtje behangen met tapis plein zie ik grote rode letters: “12”. Ik duw het deurtje open en bevind me plots in het meest schattige, kleinste zaaltje ooit. Zelfs de zalen van de kleinere Gentse bioscopen zijn in vergelijking gigantisch. Plots begrijp ik waarom er maar 43 plaatsen over waren. Het publiek bestaat om tien minuten voor acht uit zo’n vijftal koppen. Plots overvalt mij het heimelijke sfeertje van een erotische cinema, waar ik overigens nog nooit geweest ben. De filmtitel doet er niet bepaald goed aan.

Maar dan, na de reclame voor Coca Cola en een koers en met mijn neus niet zo ver van het scherm, blijkt Passion gelukkig een gewone 12+ film te zijn. Isabelle (Noomi Rapace) is een jonge zakenvrouw die werkt voor de niet veel oudere Christine (Rachel McAdams). Christine beseft dat haar pupil veel talent heeft en is hier aanvankelijk erg tevreden over. Maar wanneer Isabelle haar dreigt te overschaduwen gaat ze doodleuk met de eer lopen van Isabelles briljante reclamespot-idee. Die pikt Christines inhoudsloze marketingpraatjes over teamwork niet en is belust op wraak. Wat er dan volgt is manipulatie en vernedering, een machtstrijd met een bloederige afloop.  Moraal van het verhaal: haaien kweken haaien. Een film die elke marketingstudent moet gezien hebben.

Passion begint nochtans als een dieetkoekje: licht en luchtig. Christine en Isabelle brainstormen over een nieuwe reclamespot voor een smartphone en er wordt heel wat afgelachen. Regisseur Brian De Palma wacht ook niet lang om het lesbische ondertoontje naar de oppervlakte te brengen, waarschijnlijk om des te sneller over te kunnen gaan naar de destructieve relatie tussen de twee vrouwen. Passion bevat behoorlijk wat verrassende wendingen. Soms zo verrassend dat het bijna eng wordt. De balletscènes deden bijvoorbeeld erg denken aan het griezelige sfeertje van Black Swan. De Palma laat de kijker ook niet vrijblijvend naar het scherm staren. Na een halfuur kijk je niet meer van op afstand naar het verhaal van twee ambitieuze, wraakzuchtige vrouwen maar word je zelf meegesleurd in een bodemloze put vol verwarring en intrige. Net op het moment dat de film lijkt uit te draaien op een banale whodunit trekt De Palma je dieper en dieper in de slangenkuil en blijkt niks te zijn wat het leek.  De what-the-fuck-meter staat geregeld op springen en wie houdt van een film met een duidelijk slot blijft beter ver weg van Passion.

Maar laten we wel duidelijk stellen: verwarrend is niet synoniem aan slecht. De Palma’s comeback mag er absoluut wezen en staat wat mij betreft op gelijke hoogte met Scarface, zijn misdaadprent uit 1983. Bovenop het sterke verhaal doet hij ook nog eens parels, designerkledij, dure huizen, hallucinante high heels en rode lipstick. Alles wat de succesvolle zakenvrouw nodig heeft om de gewetenloze bitch uit te hangen én leuk om naar te kijken voor het publiek. Ik heb één tip voor mijn lezers: onderga Passion en sta versteld van de (nog steeds) ontregelende kracht van cinema.

Tot volgende week!

Anouk Mouton