Anouk in filmland (3)

210

21 FEBRUARI 2013 | Anouk Mouton is in februari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze naar Les Misérables.

les_miserables

Een musical? Niet zo dol op, eerlijk gezegd. Maar wat waren de alternatieven? Enkele flauwe komedies en Lore, een Duitstalige film over een meisje met nazistische ouders dat geleerd wordt om Joden te haten. Klinkt beloftevol maar Lore stond nergens op de programmatie van mijn uitverkoren cinemazaal. Les Misérables dan maar. Tenslotte kon ik de heerlijke kitsch van Moulin Rouge wel pruimen en bewees de zwarte humor van Sweeney Todd dat een musical niet altijd truttig hoeft te zijn. Bovendien was ik als kind erg onder de indruk van de Misérables-verfilming met Gérard Depardieu.

Toen ik in de hal zat te wachten (een halfuur te vroeg, zucht) las ik in een foldertje dat de film 157 minuten duurt. Ik hield mijn hart al vast. Terecht, helaas. Les Misérables is minstens een uur te lang en enkel de meest gedisciplineerden zullen in staat zijn om hun ogen 157 minuten lang open te houden. Er wordt, zelfs voor een musical, veel te veel gezongen en daardoor wordt de film nodeloos gerekt. Bovendien heb je na de zoveelste muzikaal geuite zielepijn zin om een voddenprop in de acteurs hun mond te duwen. Niet alleen spat de pathetiek eraf, de meeste zangprestaties zijn ook nog eens ondermaats. De individuele acteurs lijken maar één toonaard te kennen en de verveling slaat al snel toe.

Nochtans zijn de collectief gezongen stukken behoorlijk indrukwekkend. Je hoort de ingehouden agressie van de allerarmsten en het uitschot door hun lied heen klinken en het strijdlied van de jonge revolutionairen is opzwepend zoals dat moet zijn. Deze mooie scènes worden echter verdrongen door de vreselijke gezongen conversaties die de film al haar geloofwaardigheid ontnemen. Of hebt u ooit al iemand op zijn sterfbed zijn laatste woorden horen zingen? Ik was opgelucht toen de monden eindelijk dicht gingen en de wapens boven kwamen.

Door de overdosis zang wordt het prachtige verhaal van Victor Hugo in het belachelijke getrokken. Bovendien wordt het daardoor moeilijk om empathie te voelen voor de personages. Als er een Oscar bestond voor overacting dan mocht Anna Hathaway alvast plaats maken op haar schouw. Ik heb doorgaans niks tegen bombastische muziek maar in Les Misérables bezorgde ze me hoofdpijn in plaats van kippenvel. Russell Crowe is veel te teddybeerachtig om de demonische Javert te vertolken en Hugh Jackmans personage (“My name is Zjaun Valzjaun”) leek wel van karton. Monsieur en Madame Thénardier, de vulgaire herberguitbaters en tevens voogden van Colette/Courgette/Cosette, zijn een herademing. Zonder de komische vertolking van Sasha Baron Cohen en Helena Bonham Carter zou de film compleet verzakken in hoogdravende pathetiek. Ook de kleine nuchtere schelm Gavroche zorgt voor een beetje rust in de emotionele storm.

Het einde van de film was groots en weinig bescheiden zoals het een musical betaamt. Een mooie afsluiter van een compleet gemiste kans. Als u mij nu wil excuseren, ik begin mijn zoektocht naar de verfilming met Depardieu.

Tot volgende week!

Anouk Mouton