Anouk in filmland (slot)

96

28 FEBRUARI 2013 | Anouk Mouton is in februari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok ze voor haar laatste opdracht naar… Silver Linings Playbook!

silver

Silver Linings Playbook verzamelde een hele resem nominaties tijdens de Oscars waarvan één voor Best Picture. Jennifer Lawrence ging effectief naar huis met het Best Actress-beeldje. Een topfilm, zou jedan  zo denken. Eentje die je moet gezien hebben. De betere Hollywoodfilm, zoals American Beauty en Forrest Gump.

Maar laat ik maar niet verder rond de pot draaien: Silver Linings Playbook doorstaat de vergelijking met bovengenoemde meesterwerken niet. Je kan evengoed een diamant met een stuk plastiek vergelijken. Het verhaal komt traag op gang en is meermaals slaapverwekkend. Vooral de weddenschap rond de danswedstrijd – hoe het precies allemaal in elkaar zat weet ik al niet meer – kon wel wat extra montageknippen gebruiken.

Lawrence’s vertolking is inderdaad de moeite waard; als ze boos wordt is ze werkelijk angstaanjagend. De andere personages zijn oppervlakkig en ronduit irritant. Het kon me eerlijk gezegd geen barst schelen of Pat Sr. (Robert De Niro) zijn levensdroom, een restaurant openen, zou kunnen waarmaken. En toen Pat Jr. (Bradley Cooper) zijn gillende moeder een tik tegen de neus verkocht was ik opgelucht dat de rust eindelijk weerkeerde. Silver Linings Playbook balanceert constant op het randje van drukte en hysterie en er wordt meer geschreeuwd dan gepraat.

De makers slaagden er wel in om de kijker zich even depressief te doen voelen als Pat zelf. Na zijn internering moet de dertiger terug bij zijn ouders gaan wonen. De hoofdkleur in het ouderlijke interieur is bruinig beige en de oudjes kunnen het onderscheid niet maken tussen bezorgdheid en bemoeizucht. Niet bepaald bevorderlijk voor een negatief ingestelde man met een kort lontje. Meermaals riep ik in gedachten tegen Pat: “Vlucht!”, omdat ik mijn eigen goede humeur voelde wegzakken en zelf weg wou uit die deprimerende setting.

Silver Linings Playbook is voornamelijk een romantisch drama maar valt ook onder de categorie komedie. Niet geheel onterecht. Pats vader heeft een vreemde neurose omtrent afstandsbedieningen die behoorlijk op de lachspieren werkt. In het begin van de film kan je je verkneukelen aan het genante etentje bij Pats vriend en diens echtgenote. Tiffany (Lawrence) en Pat misdragen zich heerlijk voor de neus van het op het eerste zicht normale koppel. Want dat is de moraal van de film: wie normaal en gelukkig lijkt heeft meestal ook wel z’n probleempjes. Nu, voor die wijsheid had ik Silver Linings Playbook niet nodig.

De plot leek nochtans veelbelovend: een moeilijke romance tussen twee labiele mensen met daarbovenop een beetje psychiatrie en enkele literaire meesterwerken. Het had kunnen leiden tot een frisse tragikomedie met een hoek af. Regisseur David O. Russell liet echter veel mogelijkheden liggen en opteerde voor een conventionele film die vaak verveelt.

Mijn advies? Koop (nog) een ticketje voor Django Unchained en wacht op de gratis ende voor niks tv-première van Silver Linings Playbook.

Bedankt voor het lezen en tot een volgende!

Anouk Mouton