Sinds zijn studententijd staat de rugzak van televisie- en documentairemaker Arnout Hauben altijd klaar om weer een stukje van de wereld te gaan ontdekken. Veraf of dichtbij, hij houdt ervan andere verhalen van de streek te leren kennen.

“Ik kan me mijn leven niet zonder reizen voorstellen”, zegt hij. “Mijn leven zie ik als een parelsnoer van periodes thuis zijn en periodes onderweg zijn. Die ervaringen bepalen grotendeels hoe ik naar de wereld kijk. Niet meer mogen reizen, kan ik me dan ook niet voorstellen. Dat zou ik mentaal niet aankunnen en ik ben er zeker van dat ik naar gaten in het systeem zou zoeken om toch iets te kunnen doen. Ik lag al eens langere periode in het ziekenhuis en na een tijdje ging ik ook daar op verkenning. Afwijken van de paarse bezoekersroute en toch maar eens de gele proberen.”

“Corona heeft onze levens even op zijn grondvesten doen daveren. Toen het land een eerste keer op slot ging, was ik halverwege een reis over de eilanden van de Middellandse Zee richting Jeruzalem. Noodgedwongen ben ik daarmee moeten stoppen. In de periode die volgde, heb ik dan Dwars door België gemaakt. Door alle beperkingen die toen van kracht waren, was dat de enige reis die je kon maken: een door onze eigen achtertuin. Ik heb het me nooit beklaagd en vind dat we toen goed geanticipeerd hebben.”

Dwars door België was een avontuur dicht bij huis dat momenteel heel wat mensen aan het beleven zijn. Het is fijn om te zien dat we mensen hebben geïnspireerd om ook stukken van het wandelpad GR129 te lopen. Corona heeft ons wel met de neus op de feiten geduwd en het was ook een echte reality check. Reizen hoeft niet altijd zo ver mogelijk te zijn, het gaat vooral om de kwaliteit die je in je reis stopt. Door corona is er bij mij ook weer een gevoel van dankbaarheid naar boven gekomen wanneer ik onderweg ben. Dat gevoel wil ik niet meer verliezen. Of corona de mensen anders heeft doen kijken naar reizen, weet ik niet. Ik denk wel dat het sommige beslissingen versneld heeft. Op een bepaald moment stond ik op een leeg San Marcoplein in Venetië. De stad kreunde al jaren onder het toerisme, heeft er enorm mee geworsteld maar nu besliste het stadsbestuur toch om cruiseschepen te weren. Ik weet niet of die beslissing er ook zonder corona zou zijn genomen.”

“Mijn allereerste grote reis zal me altijd bij blijven. Ik zat op de filmschool Sint-Lukas in Brussel en had mijn lief – met wie ik intussen nog altijd samen ben – leren kennen. Samen trokken we naar Ivoorkust. Ik had nog niet zo vaak gevlogen in mijn leven en had amper reiservaring. Toen we landden in Afrika was ik helemaal overweldigd door alle prikkels. Het ruiken, zien en voelen van dingen die ik niet kende, maakte een ongelofelijke indruk op mij. De allermooiste reis die ik ooit maakte? Als ik moet benoemen welk landschap het meest indruk op me heeft gemaakt, zeg ik zonder aarzelen de Mongoolse steppe, die doorheen de eeuwen amper veranderd is. Ik maakte deze reis met het 750 jaar oude dagboek van een Vlaamse monnik in mijn handen. Qua intensiteit en het contact met mensen onderweg, vond ik mijn reis naar Compostela echter onvergelijkbaar met eender welke ander ervaring. Dat was voor mij een mythische reis waarbij een paar ontmoetingen echt wel aan mijn ribben zijn blijven kleven. Ik hou dan ook van traag reizen. Afgelopen zomer deed ik een fietsvakantie met ons gezin, maar dat is voor mij al relatief snel. Een vliegtuig nemen en wat later landen in New York of Hong Kong? Daar doe je mij niet meteen een plezier mee. Ik hou van de traagheid in dingen. Van veranderingen zien komen en verrassingen op de weg. De meeste reizen die ik maak, hebben minder te maken met de bestemming maar wel met het parcours en de weg ernaartoe. Arriveren in Compostela was niet het mooie van die reis, het was wel de weg ernaartoe, de gesprekken die ik voerde, het avontuur dat ik beleefde vooraleer te arriveren.”

Mijn kinderen hebben nooit anders geweten dan dat ik vaak onderweg was. Toen ik naar Compostela ging, volgden ze mijn route elke dag met een duimspijker op de kaart in kurk. Elke dag werd een nieuwe spijker gezet tot ik weer thuis was. De dagen dat ik thuis ben, probeer ik er ook echt te zijn. Ik denk dat ik daardoor zelfs een kwaliteitsvollere papa ben geworden. Stilaan veranderen de dingen echter wel. Mijn dochter is met haar volleybalploeg vaak onderweg en mijn zoon trekt ondertussen zelf al vaak rond met de rugzak. Stilaan zijn wij het die thuis op hen of een telefoontje van hen zitten wachten. Voor mij maakt het thuiskomen ook echt onderdeel uit van de reis. Mijn thuis is ook echt een thuis. Het moet een heel andere beleving zijn om te reizen en dat niet te kunnen ijken ten opzichte van thuis. Dat kompas van ‘thuis’ niet hebben, zou heel raar zijn.”

Ik ben intussen bezig aan een nieuw project: Dwars door de Lage Landen. Ook dit programma komt er in de nasleep van corona. Samen met mijn kleine ploeg trekken we te voet door onze eigen streek, van Oostende tot Pieterburen, in het uiterste noorden van Nederland. Het was een enorm fascinerend trip. Hoe klein Vlaanderen ook is, het is echt een lappendeken van streken. En te voet voel je dat ook echt. Na enkele kilometers zie je de volksaard ook echt veranderen. In Dwars door de Lage Landen zijn we zoals altijd op zoek gegaan naar de verhalen van de streek. Daarvoor blijven we niet aan de oppervlakte, maar krabben we aan het vernis om verder te kijken dan wat we in eerste instantie zien. Dát maakt reizen zo inspirerend.”

Mee op reis met Arnout? Dit zijn zijn tips:

Torgny in de provincie Luxemburg

“Torgny is gelegen in de Gaume-streek. Voor mij was het lang een goed bewaard geheim, maar wat een ontdekking! Als je in Torgny aankomt, heb je het gevoel dat je in de Franse Provence bent. Tijdens mijn ontdekkingstocht daar waande ik me even in een tijdscapsule toen ik het kapelletje ontdekte waar een bijzondere kluizenares woont.”

Camping van Herbeumont

“Ik kampeerde even in Herbeumont, aan de oever van de Semois. Dat is een van de mooiste plekken waar ik ooit een tent heb opgezet. In die bocht van de rivier besef je echt niet meer dat je in België bent. Het is gewoon een prachtige plek ergens in de wereld. Als ik had gekund, ik was er een week blijven staan om te lezen en tijd door te brengen.”

Duitse Halligen

“Eentje waar zelden al iemand van gehoord heeft. Een klein groepje Waddeneilanden in Duitsland, behorend tot het Unesco werelderfgoed. Hier leven de mensen heel dicht en nauw bij de Noordzee, op platte zandplaten die bij hoogtij worden overspoeld. Een enorme verrassing. Ook het Nederlandse Waddengebied vind ik heel boeiend. Dat twijfelgebied tussen zee en eilanden is enorm interessant.”

Landingsstranden in Normandië

“Op terugweg van vakantie ben ik hier met mijn kinderen gestopt. We bezochten onder andere Omaha Beach en dat maakte veel indruk op hen. Ze kennen de vele verhalen wel, maar zélf op die iconische plaatsen komen, maakt uiteraard meer indruk. Ga naar de plaatsen waar verhalen zich hebben afgespeeld, dat is heel anders dan het aan tafel vertellen. Het feit dat hier mensen van over heel de wereld naartoe komen, versterkt het gevoel dat je heilige grond betreedt.”