De wereld draait door, maar Eva Daeleman staat graag even stil. In Steps deelt de kleine dingen die haar hart een slag doen overslaan.

“Begin dit jaar kreeg ik de thema’s door voor de aankomende magazines. Mijn hoofd vindt dat heerlijk en ontsnapt dan vaak naar de uithoeken van het gedachtenveld. Onwetend was ik, Covid-19 was nog niet toegevoegd aan mijn woordenboek, maar staycation is een woord waar ik wel wat mee heb.

Hoewel ik jarenlang gepretendeerd heb te verlangen naar een nomadenbestaan ben ik niets meer dan een huismus én ik ben er trots op. Ik vind thuis zijn, cocoonen, inpoppen, huismussen of hoe je het ook wil noemen: héérlijk. Dit is niet altijd zo geweest en ik kan precies de vinger leggen op het moment dat de verandering zijn intrede maakte: de komst van mijn hond. De hond voegde een T toe aan huis. Hij maakte het de moeite waard terug te keren van een tropische vakantiebestemming, tijdig te stoppen met werken en zijn gesnurk geeft sindsdien een gouden randje aan winterse tv-avonden.

Als thuiswerker is mijn huis niet alleen een haven voor familiegeluk, maar ook voor inspiratie, bergen werk en boekhoudverdriet (ieder zijn talent). Toen mijn man en ik midden 2018 besloten het Vlaamse binnenland achter ons te laten en te verkassen richting Noordzee, ontstond er een inside joke. We zouden voor niets minder gaan dan elke dag vakantie. Niet dat we onze spaarcenten zouden opdoen aan veel te dure cocktails, sterrenhotels en afhaalmaaltijden. Neen, we besloten om nog meer voor dat geluk in elke dag te gaan. Om een plek en leven te creëren waar er tijd en ruimte zat is. Godfried Bomans zegt dat zo mooi: de kunst van het leven is thuis te zijn alsof men op reis is. Dat moest en zou het worden. Pluk de dag maal 365. Wanneer we dit deelden met vrienden en familie kregen we wel eens gefronste wenkbrauwen, wij naïeve zielen, wat dachten we wel. Dat het leven een opstapeling is van rozenblaadjes, maneschijn, heerlijk ruikende huisspray en fris gewassen haren, UV-vrije zonnestralen en een dagelijkse glimlach? Eerlijk? Ik geloof van wel. Maar het vraagt wel wat inzicht.

Na een tijdje beginnen die rozenblaadjes ook bruin uit te slaan, dan vraagt het een inspanning om de bovenste laag eraf te blazen en weer die roze kelpjes aan het licht te tonen. En de maan, die houdt ook ons ook eens per cyclus uit onze slaap. Dan nemen we de tijd om liefdevol te grommen en wordt de dag heringedeeld, zodat we het genot van dutjes kunnen invoeren. En die hond, die strooit zijn vacht ook doorheen ons thuispaleis waardoor onze zwarte sokken van lichte dons worden voorzien. Maar het hoeft ook niet allemaal perfect te zijn.

Ik wens je voor deze ongewone zomer een oog voor mooiigheid, voor klein geluk, een grijpgrage hand die de dag plukt en zin voor avontuur. Want of je nu verloren rijdt in Spanje, op Kreta of in ons bescheiden Belgenland: plezier valt overal te rapen.”

Eva Daeleman

 

www.evadaeleman.be