Column: Sinds ik moeder ben…

107

Onder het motto ‘alle dagen moederdag’ publiceren wij hier nog eens de column die Kelly (van de wereldberoemde blog) schreef voor de Steps van mei. “Vroeger vond ik dat ze wel heel makkelijk zeiden dat alleenstaande moeders een standbeeld verdienden. Nu denk ik: eentje voor elke ouder, en geef de alleenstaande er maar ineens twee.”

Sinds ik moeder ben zitten er altijd auto’s in mijn handtas. Waar ik het vroeger deed met een smarthone, balpennen en make-up sleur ik nu een gezonde mix van takelwagens en auto’s met snelle banden met me mee. De rest van mijn uitrusting bestaat standaard uit vochtige doekjes voor plakmonden- en handjes, een pamper (sinds ik moeder ben weet ik dat niet alle zindelijkheidstrainingen overal even vlot verlopen) en een droge koek. Sinds ik moeder ben weet ik immers ook dat kinderen koekjes met chocolade zo lekker vinden dat ze ze liefst over heel hun gezicht uitsmeren om wat niet op tijd in hun mond raakt via osmose op te nemen door de huid. En dat je nooit genoeg vochtige doekjes bijhebt voor dat soort situaties.

In onze auto zit ook nog een nooddoos, met voldoende water en flesjes om een file van twee weken met kindje te overleven. Het idee viel ons in toen we een jaar geleden compleet ingesneeuwd zaten op de A19 tussen Kortrijk en Ieper, en de idylle ervan ons ontging met een hongerige slash hysterische baby die zo snel mogelijk thuis wilde zijn op de achterbank. Fuck sneeuw.

Sinds ik moeder ben glimlach ik naar andere ouders in de supermarkt. Als ik hen de moeilijke vragen van hun spruiten hoor beantwoorden (“waar woont de paashaas eigenlijk, mama?”). Als ik hun kleuter tierend over de grond zie rollen omdat hij geen boekje van Cars krijgt. Ik glimlach, omdat ik onlangs ook een glimlach van een andere moeder kreeg toen die van mij het stond uit te hangen, en ik in die glimlach iets las als “we zitten er allemaal samen in en we moeten erdoor, stay strong baby”. Ik glimlach omdat die glimlach mij deugd deed.

Het moederschap heeft mijn zenuwen blootgelegd. Als mijn zoon koorts heeft schreeuwt mijn hart “zorg voor hem!”. Als hij verdrietig is schreeuwt het “troost hem, al de rest is niet belangrijk”. Wennen, voor iemand die vaak meer van het hoofd dan van het hart was, maar wel verfrissend. Net als het feit dat ik vroeger vond dat ze wel heel makkelijk zeiden dat alleenstaande moeders een standbeeld verdienden. Nu denk ik: eentje voor elke ouder, en geef de alleenstaande er maar ineens twee.

Het moederschap heeft vooral mijn gevoeligheden uitvergroot, merk ik. Van planner naar superplanner. Van gevoelig naar zo gevoelig dat ik kan liggen janken bij een reclamespot voor platte kaas. En van soms een beetje onnozel naar een moeder die zich in dertig bochten wringt voor een lachend “Mama toch, jij bent wel een beetje zot, he”.

Dat ben ik baby, denk ik dan, maar echt van niemand zo zot als van jou.