De journalist van de toekomst: Dario

184

29 MAART 2014 | Hoera! Steps bestaat 20 jaar en daarom maakten wij een uniek verjaardagsnummer. In die speciale editie staan 20 interviews geschreven door twintig 20-jarige studenten journalistiek. Maar dat is niet alles! Met een crossmediale toekomst voor ons, posten wij hier op onze website ook 20 interviews van het jonge geweld zelf. Maak kennis met twintiger Dario Vandekerckhove.

DSC_3154

1. We beginnen met de openingsvraag die jullie ook moesten stellen. Waar was jij 20 jaar geleden?
Ik zat toen in Kortrijk en at waarschijnlijk fruitpap, aangezien ik nog een baby was.

2. Wat is jouw vroegste herinnering?
Ik weet het niet zeker, maar dat was toen ik net geen twee jaar was. Er waren werken in ons huis en de keukenvloer werd heraangelegd. Ik had zoiets nog nooit gezien, de vloer lag helemaal open en de werkmannen goten een soort cement, de tegels stonden in een hoekje. Mijn op één na vroegste herinnering was toen ik met een speelgoedautootje een raam had ingeslagen, ik was toen 2 jaar. Ik deed dat omdat ik niet meer mocht buiten spelen omdat het avond was.

3. Kan je jouw jeugdjaren in één woord samenvatten?
Onbezorgd.

4. Wat vond je de leukste leeftijd tot nu toe?
Mijn hele kindertijd! Momenteel zit ik wat in een overgangsfase, waar relatief weinig in gebeurt. Maar naar de toekomst toe zal dat wel veranderen, eens ik werk heb bijvoorbeeld. Dan opent er een heel nieuwe wereld voor je en daar zit ik wel op te wachten.

5. Je studeert journalistiek. Waarom heb je die richting gekozen?
Omdat ik graag een kritische geest wil ontwikkelen. Door journalistiek begin je de wereld ook beter te begrijpen en op een objectieve, genuanceerde manier naar de wereld te kijken. Het is een beroep dat me ook veel vrijheid geeft en dat is wel belangrijk voor mij. Je zit niet vast in één hokje, maar je kan verschillende dingen doen doorheen je carrière.

6. Heb je idolen in de media?
Hugo Camps vind ik wel een straffe kerel. Meer bepaald omdat hij steeds zijn ongezouten mening geeft en het altijd zo mooi kan verwoorden.

7. Voor je deze opdracht kreeg, kende je Steps?
Ik had er al van gehoord, maar nooit echt gelezen. Ik vind het wel een mooi magazine. Er kruipt sowieso veel tijd en inspanning in om zoiets te maken, dat merk je wel. Ik vind het een origineel concept en zeker de moeite om eens te lezen.

8. Wie heb jij geïnterviewd en waarom vond je die persoon de moeite waard?
Sofie Dumont. Ik vond het wel leuk om eens iemand te interviewen die veel te maken heeft met koken. Ik eet zelf ook graag, dus daardoor was mijn interesse des te groter. Ik had haar ook al veel gezien op tv, maar ik wist niet echt wie de persoon achter de schermen was.

9. Hoe is het interview verlopen?
Vlot.

10. Ben je trots op het resultaat?
Ja!

11. Zou je ooit voor Steps willen werken?
Lifestyle is niet bepaald mijn ding, maar misschien is het wel een goed idee om eens wat meer bezig te zijn met zaken die verder van mijn leefwereld verwijderd zijn. Dus ja, het zou een goeie ervaring kunnen zijn.

12. Een klein journalistiek dilemma: print of digitaal?
Digitaal. Leve de toekomst, er zijn zo veel meer mogelijkheden met het digitale platform. Toegegeven, print heeft zijn charmes, maar dat neemt niet weg dat de toekomst is weggelegd voor digitale zaken.

13. Waar droom je van?
Dat ik over x aantal jaar kan zeggen dat ik mijn leven ten volste heb benut. Dat ik al de dingen heb gedaan die ik wilde doen en dat ik kan terugkijken op een gelukkig leven. Het is misschien geen droom op zich, maar hier het komt wel allemaal op neer voor mij.

14. Ben je gelukkig?
Ik heb niet te klagen eigenlijk, maar echt gelukkig kan ik mezelf niet noemen. Maar wie is er wel echt gelukkig? Je hoort die vraag zo vaak, alsof het vanzelfsprekend is. Maar ik denk eerder dat geluk de uitzondering is, niet de regel. Over het algemeen voel ik me wel goed in m’n vel, dus dat kan wel tellen als gelukkig. Maar het kan natuurlijk altijd beter, denk ik dan. Iets wat veel andere mensen ook wel vinden, vermoed ik.

15. Is er iets wat je haat?
Er zijn natuurlijk dingen die ik niet bepaald leuk vind, maar ik haat niet echt iets. Haat is een zodanig sterke emotie, dat je jezelf vlug kunt verliezen en het je op den duur consumeert. Ik vind het beter om een beetje laissez-faire-achtig te zijn. Als je de haat naast je zet, merk ik dat ik me veel beter voel. Het leven is zoals een spiegel in dat opzicht, het is veel mooier als je ernaar lacht.

16. Wat is jouw lievelingseten?
Dat verandert vaak bij mij! (lacht) Een maand geleden was ik even verslaafd aan Burger King, als je dat eten kunt noemen.

17. Hoe oud wil je worden?
Daar denk ik liever niet te veel over na. Persoonlijk vind ik dat je het leven moet nemen zoals het op je afkomt. Je kan wel wat bijsturen, maar uiteindelijk is er verrassend weinig waar je echt grip op hebt. Ik denk niet in dergelijke termen na over het leven. Een bepaalde leeftijd nastreven lijkt me geen doel op zich. Als je zo’n zaken vooropstelt, is er de mogelijkheid dat je leven op een ontgoocheling uitdraait. Het is dus – om het met een clichématige uitspraak te zeggen – niet aan ons om meer tijd te willen, maar het is belangrijker om het meeste te halen uit de tijd die je gegeven is.

18. Waar zou je graag wonen?
Ergens warm, tropisch zelfs. Afrika, Zuid-Amerika, zoiets. Een gebied met een klimaat dat afgestemd is op mijn levensritme. Ik ben graag in de natuur en dat zie je in België veel te weinig. Ik voel me altijd zo op mijn gemak wanneer ik omringd ben door mooie natuur.

19. Welke vraag hadden we jou nog moeten stellen?
Geen idee, eigenlijk.

20. Tot slot, wat doe jij in 2034?
Ik kan daar met alle eerlijkheid niet op antwoorden. In 20 jaar kan zodanig veel gebeuren dat het zinloos is om daarover iets te zeggen. Hopelijk doe ik iets wat me gelukkig maakt. Ik wil wel in het buitenland leven over 20 jaar, dus dat kan ik wel al met redelijke zekerheid zeggen.

De 20-jarigen zijn allemaal  student aan de Howest in Kortrijk. Wij danken hen en hun school dan ook meer dan 20 maal voor hun enthousiaste medewerking aan ons verjaardagsnummer.