De wereld draait door, maar Eva Daeleman staat graag even stil. Elke maand deelt ze de kleine dingen die haar hart een slag doen overslaan.

“Lieve lezer, anno 2020 geldt niet langer de aloude regel ‘de kleren maken de man’. Het mondmasker is een onmisbaar deel van onze garderobe geworden. Het toont onze zin voor verantwoordelijkheid, zelfliefde (want hallo, je beschermt jezelf) en naastenliefde (én je beschermt ook de anderen). In no time haakten we ons karretje aan de mode-industrie die ons verraste met de gekste prints, de zachtste materialen, maar ook de verrassendste ontwerpen van leder tot latex, van zijde tot papier, van fleece tot nylon. En hoewel ik deze column graag zou wijden aan het matchen van je mondmasker met je garderobe, ga ik dat toch niet doen. Want voor mij maken de kleren niet de man en de vrouw. Je outfit geeft je vertrouwen in jezelf of doet net het tegenovergestelde.

Ik kan de dagen niet meer tellen dat ik me in een jeans met hoge taille wrong om me dan kortademig en met opgeblazen gevoel doorheen mijn werkdag te slepen. Hoe ik mijn voeten in smalle schoenen propten, gewoon omdat ze er mooi uitzagen. Tot ik besefte dat er meer is in het leven dan er modieus verantwoord uit te zien – geef me wat krediet, ik was jong en ik wilde wat (geld, carrière, aanzien). Gelukkig werd ik ouder en wilde ik andere zaken: een gevoel van vertrouwen in mezelf, authenticiteit, vrijheid bij mezelf en acceptatie van mijn lichaam. Dat zorgde voor een enorme switch in mijn kleerkast. Ik besloot me niet langer te kleden naar modebeelden, de slankste taille of de strafste optische illusie, maar naar mijn gevoel. Ik ging me afvragen hoe ik me wilde voelen wanneer ik deze kleren zou aantrekken, niet enkel wanneer ze mooi bij elkaar lagen op de leggers van mijn dressing. Ook al deden ze daar niemand kwaad, hun betekenis verloren ze al snel eens die eerste excitement na aankoop was weggeëbd. Lees: blaren, diepe lijnen in mijn buikvel of zelfs wondjes door het schurende stofje. Dus trok ik alles nog eens aan terwijl de spiegel ver buiten het zicht was.

Ik ging niet langer oordelen met mijn ogen, maar met mijn gevoel. Hoe zit dit? Voel ik me hier goed/vrij/vrouwelijk/Eva in? Kan ik hiermee doen wat ik graag doe doorheen de dag? Wandelen, zitten, rechtstaan, misschien zelfs dansen? Het veranderde mijn blik totaal. Ik gaf driekwart van mijn kleerkast een nieuw leven en ging op zoek naar kleding die 100% beantwoordde aan mijn nieuwe eisen. Uiteraard checkte ik nadien ook weer even of ik er niet bijliep als Pippo De Clown, al vertrouw ik wel op mijn eigen stijlgevoel.

Mijn kleding werd losser, de stoffen werden natuurlijker en zachter, de snits een pak comfortabeler. En dat gevoel begon ik zelf ook steeds meer uit te stralen: want wat voor zin heeft het dat je je comfortabel voelt in je eigen vel maar het wel gaat bedekken met kleren die dat gevoel totaal beknotten? Tegenwoordig ben ik hoogzwanger, draag ik dezelfde losse jurken, jumpsuits en salopettes en heb een paar jeans in een doos gestoken voor als ik weer ontzwangerd ben. Ik kan rustig uitbuiken, zoals ik dat nog nooit eerder gedaan heb. Ik wens je hetzelfde toe en je buik ook.”

Eva Daeleman

 

www.evadaeleman.be