Despicable Me 2

191

28 JUNI 2013 | Stijn Lycke is in juni onze filmrecensent. Elke week gaat deze lookalike van Daniel Craig (aka James Bond) een nieuwe film checken. Achteraf bezorgt Stijn ons dan (shaken, not stirred) zijn verslag. Dankzij hem weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week gaf hij nog een laatste keer alles voor… Despicable Me 2.

despicable-me-2

Een vierde en laatste keer kiezen… Despicable Me 2 haalde het, want The Internship ga ik binnenkort bekijken met vrienden – zonder die loodzware druk als recensist. Ik bereidde me dus voor op een avondje tekenfilm.  (Bedenking die niets terzake doet: Tekenfilms zijn niet meer wat ze geweest zijn. Met een 3D-bril op je snoet ben je tegenwoordig zeker van prachtige computeranimatie.)

En nu weer terzake: Van de eerste Despicable Me had ik enorm genoten, het beloofde dus een mooie afsluitener te zijn voor mijn kortstondige carrière in de showbizz.

Maar: Despicable Me 2 verrast nooit. Het brengt wel de voorspelbare humor die de trailers je doen verwachten.  Een vervolgverhaal kent altijd één groot probleem en dat is de vergelijking met de eerste film.  Gru, de hoofdrol, is dit keer niet de grappige misdadiger, maar een liefhebbende vader van drie dochters.  En het is moeilijk grappig te zijn in die rol.  Ook de minions, zijn trouwe gele knechtjes, missen hun evil kantje.

De film neemt je rustig mee in het verhaal.  Nu en dan moet je schuddebuikend lachen, soms krijg je maar een klein glimlachje op de mond.  Als vader van een jonge dochter kan ik me vooral inleven in de rol van Gru.  Het moment dat hij te weten komt dat zijn oudste dochter een afspraakje heeft met een jongen, zal vermoedelijk gelijkaardig aanvoelen.

Despicable Me 2 biedt niets nieuws onder de zon. Eenmaal je weer in je wagen stapt, ben je al de helft van deze ontspannende film vergeten.  Wat ik me wel zal herinneren, is hoe de minions de bruiloft met zang hebben voorzien.  Bij ons thuis wordt er namelijk ook zo gezongen (lees: vals en onbegrijpelijk).  Ook de zeepbellen op het einde van de film is zo’n fait divers die het geheel kruidt.  Ik zou zeggen: ga zien en je zal me gelijk geven!

Zo. Mijn vier reviews zitten erop.  Ik kan mijn lezers enkel bedanken dat ik mijn hart heb mogen luchten bij hen.  Mijn kijk op films loopt misschien niet in de lijn van die van jullie, maar ik denk wel dat we tot één overeenkomst kunnen komen. Namelijk dat de love seats achteraan de bioscoopzaal dienen om je partner eens goed tegen je aan te trekken en een zoen te geven na afloop.
Want hoe slecht de film ook was (sorry Trekkies), achteraf was ik altijd blij dat mijn lieve Sarah naast me zat.

En nu ga ik een tijdje geen films meer recenseren.  Tenzij, tenzij, Daniel Craig opnieuw een martini bestelt!

Stijn