Dina Tersago is sinds kort weer te zien als cupido in ‘Boer zkt Vrouw, de wereld rond’, waar ze met veel flair de boeren begeleidt in hun zoektocht naar de ware liefde. Voor de opnames reisde ze onder meer naar het idyllische Lapland en het exotische Kaapverdië, maar vooral in het groene Bonheiden in een kangoeroewoning die ze deelt met haar schoonouders komt ze helemaal tot rust. “Na een lange werkdag thuiskomen en de dennenbomen ruiken, heerlijk!”

Al vijftien jaar is Dina Tersago te zien op het Vlaamse scherm. Geen wonder dat Eric Goens de charmante blondine uitnodigde in ‘Die Huis’, waarvan het resultaat dit najaar te zien is op Eén. Dina Tersago is het vaste gezicht van ‘Boer zkt Vrouw’ op VTM en ‘Blind Gekocht’ op VIER. Twee programma’s op twee zenders én allebei in primetime. “Ik besef dat ik geluk heb, ook omdat ik de voorbije jaren altijd programma’s heb mogen presenteren die me echt op het lijf zijn geschreven. ‘Boer zkt Vrouw’ en ‘Blind Gekocht’ lijken op het eerste gezicht weinig op elkaar, maar ze hebben wel iets gemeenschappelijk: ze portretteren mensen met een uniek verhaal. Ik vind dat enorm boeiend.”

Het is ondertussen je twaalfde seizoen van ‘Boer zkt Vrouw’. Geraak je het niet beu?

Absoluut niet. Ik zie ‘Boer zkt Vrouw’ als mijn kindje, want ik ben er sinds de start bij. Ik heb het programma mee grootgebracht en het is mooi om te zien dat het een succes is geworden. Het is entertainment, maar geen uitlachtelevisie. We hebben veel respect voor de deelnemers. Ik krijg trouwens nog altijd Whatsappberichtjes van vroegere kandidaten en er valt weleens een trouwuitnodiging of geboortekaartje in de bus. Dat is fijn.

Heb je altijd gedroomd van een job als presentatrice?

Nee. Ik wou iets doen met jongeren en zou opvoedster of lerares worden. Maar na mijn jaar als Miss België kwam de vraag om voor televisie te werken. Ik twijfelde en heb toen zelfs een job als omroepster naast mij neergelegd. Omroepen is een vak en ik had dat niet onder de knie. Ik ben toen wel achter de schermen beginnen te werken bij Man Bijt Hond. Enkele jaren daarna heb ik toch de sprong naar het scherm gewaagd, met het eerste seizoen van ‘Boer zkt Vrouw’. En kijk, we zijn intussen al twaalf seizoenen verder. Het blijft wel hard werken. Sommigen hebben een soort van ideaalbeeld van mijn job. Dat stoort mij niet, maar als ik hen vertel dat we soms een hele dag draaien voor slechts tien minuten televisie, dan schrikken ze wel.

Afgelopen zomer reisde je naar Duitsland, Lapland en Kaapverdië. Wauw!

Dat is meegenomen, maar het is geen vakantie. (lacht) Ik ben afgelopen zomer 24 dagen in het buitenland geweest. Met twee kleine kindjes is dat niet vanzelfsprekend, maar ik klaag zéker niet. Ik mocht al op zoveel mooie plaatsen komen en ik word er nog voor betaald ook. Of ik zelf zou overwegen om naar het buitenland te verhuizen? Ik weet dat niet, je moet daar toch lef voor hebben.

Je woont samen met je schoonouders in een kangoeroewoning. Dat is een moedige beslissing?

Ik heb dat zélf voorgesteld. (lacht) Toen Wim en ik besloten om te bouwen, dacht ik, waarom niet? We wonen ook niet echt samen. We kozen voor een kangoeroe-woning, twee huizen onder één dak. We hebben dus wel onze privacy, al moet ik toegeven dat de deuren meestal wagenwijd openstaan. Mijn schoonouders en ik hebben een goede klik en daardoor ervaar ik dat als een win-win. We kunnen op die manier ook iets voor elkaar betekenen. Zij brengen al eens iets mee van de winkel terwijl wij klusjes in huis of de tuin doen. Voor mijn schoon-ouders is het ook leuk dat ze Isak (4) en Thor (2) van dichtbij zien opgroeien. Ik heb absoluut geen spijt van deze stap. Ik zou het zo opnieuw doen.

Hoe ontspan je na een lange werkdag?

In de natuur. Toen we bouwden, wilden we absoluut in het groen wonen. Alleen zo kom ik helemaal tot rust. We kozen voor een stukje grond in een bosrijk gebied in Bonheiden. Geen parkeerplaats moeten zoeken, de dennenbomen ruiken en de vogels horen fluiten. Zalig! Ik kan er ook erg van genieten om met de kindjes te gaan wandelen of het bos in te trekken.

Word je vaak herkend en aangesproken op straat?

Met mijn haar in een dotje en zonder schmink ben ik eerder incognito (lacht), maar het gebeurt wel natuurlijk. Als mensen mij zeggen dat ze fan zijn van een programma, is dat leuk om te horen. Een bakker die zijn klanten elke zondag verwent met de lekkerste pistolets wordt daar wellicht niet over aangesproken. Je krijgt echt niet zomaar complimentjes, daarom vind ik ze waardevol.

Het blijft niet altijd proper. Je werd ook al het slachtoffer van haatberichten.

Ik kan best wel tegen een stootje, maar niet als mensen te persoonlijk worden. Dan kan ik mij dat heel erg aantrekken. Kritiek op goede doelen vind ik spijtig. Er zijn destijds veel negatieve reacties gekomen op mijn meterschap voor Mama’s For Africa. Ook mama’s van hier hebben hulp nodig, klonk het. Dat is waar, maar je moet nu eenmaal keuzes maken. Ik ondersteun ook nog andere doelen. Zo ben ik ambassadrice van een welzijnscentrum voor kankerpatiënten A Touch Of Rose en probeer ik af en toe in te gaan op allerhande losse voorstellen. Het fulltime ambassadeurschap kies ik zorgvuldig uit, omdat ik er een bepaalde link mee moet hebben en er dan ook echt tijd voor wil maken.

Wat is jouw ultieme droom?

Een eigen programma ontwikkelen. Zelf iets creëren en mij daar redactioneel op smijten, het lijkt me fantastisch. Ik heb wel enkele ideetjes, dus wie weet. (lacht)

tekst: Nikita Vindevogel – beeld: VTM