Elke in filmland (2)

49

11 APRIL  2013 | Elke Haak is in april onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Elke trok gisteren naar… Side Effects!

sideeffects

Vorige week lag op ons filmbord een vrouwvriendelijk melodrama, deze keer stond een totaal ander filmgenre op het menu: een psychologische misdaadthriller. Side Effects wil je niet missen, want deze film wordt misschien wel de laatste van regisseur Steven Soderbergh…

De film is een aanklacht tegen de farmaceutische industrie. Met het excessieve pillengebruik lijkt Soderbergh in te spelen op een hedendaags probleem in onze samenleving. Veel mensen denken immers dat ons geluk uit een pilletje komt. Toch?!

De mooie Emily Taylor (vertolkt door Rooney Mara) leerde haar man, Martin (vertolkt door Channing Tatum), kennen tijdens haar studentenjob. Martin was een verzorgde jonge man in een maatpak die haar onder meer leerde skiën. Op 23-jarige leeftijd trouwde Emily met haar grote liefde.

Een bijna perfect droomplaatje? Inderdaad. Iets te mooi om waar te zijn voor een thriller met typische kenmerken uit de films van Alfred Hitchcock. Emily’s man, Martin (die bankier was), heeft immers gedurende vier jaar lang in de gevangenis gezeten voor insider trading. Dit, in combinatie met een miskraam, zorgde ervoor dat het leven van Emily zowel op financieel als op psychologisch vlak werd verwoest.

Spilfiguur Emily voerde diverse zelfmoordpogingen uit, waardoor ze met een hersenschudding in het ziekenhuis belandde. Aangezien de geesteszieke Emily helemaal geen voorstander is van een opname in een forensisch psychiatrisch centrum, verkiest ze nu om de nodige therapie te volgen in combinatie met geneesmiddelen onder begeleiding van een psychiater.

Na een resem pillen die duizeligheid, slapeloosheid en tal van andere bijwerkingen veroorzaakten, schreef Dr. Banks (haar psychiater) een nieuw middel voor dat tot doel heeft om de depressie van Emily onder controle te houden. Gebruik Ablixa en u hebt weer toekomst was de boodschap! Niets is wat het lijkt, als blijkt dat het antidepressivum tal van bijwerkingen (zoals misselijkheid, slapeloosheid, irritatie, droge mond, zelfmoordneigingen en slaapwandelen) teweegbrengt. Het gebruik van Ablixa heeft zowel nefaste gevolgen voor het leven van de arts als patiënte Emily. Wat exact de gevolgen van het antidepressivum zijn laat ik aan jullie over, Stepslezers!

En tiens, mijn recensie is 2200 tekens ver, maar om de één of andere reden heb ik mijn mening nog niet geventileerd. Het spanningsgehalte van deze film is naar mijn mening nihil. Doordat het noodlot  en de climax al in de eerste scène getoond worden, is de afloop van het verhaal grotendeels snel duidelijk voor de gemiddelde bioscoopganger. Té weinig spanning dus voor een thriller. Dat, in combinatie met de voorspelbaarheid, zorgt ervoor dat Side Effects niet aan mijn hoge verwachtingen kon voldoen.

Positieve punten? Wel, het gebruik van veelzeggende beelden is een troef van deze psychologische thriller. Zo werd  gedurende een beginshot een close-up gemaakt van een flat in New York dat eveneens bijzonder goed lijkt op een gevangenis of een psychiatrische instelling.

Nadat de film gedurende 1 uur en 46 minuten aan mijn kritisch filmoog werd onderworpen, ken ik een gemiddelde score toe aan deze release. Volgende week beter.

See you next week!

Elke Haak