‘Wat als jij morgen niet meer kunt doen wat jij altijd deed?’ Heb jij dan een plan B?’ Evi Renaux inspireerde dit jaar duizenden mensen met haar boek Life On Sneakers. Ze vertelt erin haar hartverscheurende verhaal van succesvolle carrièrevrouw tot doodzieke mama. “En nog vind ik niet dat ik te klagen heb.”

14 november 2013. Het lichaam van Evi Renaux is op. Na een maandenlange strijd tegen helse hoofdpijnen en niet te harden rugpijn lijkt de mama van Lola klaar om te sterven. De morfine wordt nog wat opgedreven en het ziekenhuis roept al een priester. Eén iemand wil echter niet opgeven: de moeder van Evi. Ze sleurt haar dochter het ziekenhuis uit en racet met haar naar een zoveelste dokter. Als zij haar niet kan helpen, dan mag ze gaan …

14 november 2016. Exact drie jaar nadat haar moeder haar leven heeft gered, ontmoet ik Evi voor een tweede keer. Haar lijf is sinds onze ontmoeting in maart van dit jaar niet veel beter. Ze heeft nog altijd morfine nodig want haar ruggenmerg is onomkeerbaar beschadigd. Net als de vorige keer, heb ik slechts één vraag voorbereid.

Hoe gaat het met je?

Zozo. (glimlacht) Het gaat weer wat minder met mijn lichaam. Sinds het kouder is, zie ik weer serieus af met die kapotte rug van mij. En ik heb de laatste tijd veel om over te piekeren … (zwijgt even) Lola heeft onverklaarbare hartritmestoornissen. Elk moment kan haar hart in overdrive gaan of zelfs volledig stilvallen. (zucht) Ze heeft al een hartoperatie ondergaan, maar ze kunnen het probleem niet vinden.

“Er zijn veel mensen die er erger aan toe zijn dan ik.”

Ook dat nog … Hoeveel kan een mens verdragen?

Veel. (lacht) En nog vind ik dat ik niet te klagen heb. Er zijn veel mensen die er erger aan toe zijn dan ik.

Ondertussen werk je aan een nieuw boek.

Klopt. Ik heb enorm veel reacties gekregen na Life On Sneakers. Veel vragen ook, hoe ik het aanpakte. Op die vraag wil ik met mijn nieuw boek een antwoord geven. Het wordt opnieuw een persoonlijk verhaal, maar je zal er ook je eigen ‘plan B’ mee kunnen maken. In het voorjaar van 2017 zou het in de winkel moeten liggen.

Denk je nog vaak aan wat exact drie jaar geleden gebeurd is?

Ja hoor. 14 november is voor mij echt wel een speciale dag. Ik ben zo dankbaar om wat mijn moeder toen gedaan heeft. Dankzij haar ben ik er nog … Vandaag vier ik trouwens mijn derde ‘verleefdag’! Elk jaar bedank ik mijn mama met een grote bos bloemen.

Het is dan ook een echte heldin. Als jij nog iemand mag kiezen als ‘held van 2016’, wie mag dat dan zijn?

Door mijn boek heb ik veel helden leren kennen. Virginie van de blog ‘Girl with a belly gift’ bijvoorbeeld. Deze jonge mama vecht al haar hele leven. Bij haar geboorte kreeg ze te weinig zuurstof. Ze leerde lopen, kreeg kinderen, kon plots door een foute behandeling niet meer stappen en heeft zichzelf nu ingeschreven in Pellenberg om toch weer te kunnen gaan en staan. Daar doe ik mijn hoed voor af. Ze post vaak iets op Facebook en dan reageer ik met #myhero. Ze is dus echt letterlijk mijn held. (lacht) En mag ik ook nog Heidi Lenaerts nomineren? Ook zij is ziek en vertelde dit jaar openhartig haar verhaal. Iets wat veel mensen een hart onder de riem steekt …

 

Door Bart Casteleyn