1 juli 2013. Evi Renaux wordt gewekt door helse pijn. Bijna drie jaar later ziet ze nog steeds af. Haar rug staat scheef en hevige hoofdpijn is dagelijkse kost. Haar stiletto’s heeft ze geruild voor sneakers en een kruk. Haar verhaal schreef ze neer in een boek met een verrassend positieve boodschap. “Ik heb een nieuw leven nu. Anders dan vroeger, maar misschien zelfs beter.”

21 maart 2016. Evi Renaux is stipt op tijd voor ons interview in een hippe Gentse koffiebar. Ik volg haar al een tijdje op Instagram, maar het is voor het eerst dat ik haar in levende lijve zie. Ze straalt, zelfs op maandagmorgen. Enkel haar kruk verraadt dat er iets scheelt. ‘Hoe gaat het?’, is de enige vraag die ik heb voorbereid. “Het valt wel mee, dank je.”

Life On Sneakers is pas verschenen en Evi wordt nu wat geleefd. Haar boek is geweldig goed onthaald, de persvoorstelling op zaterdag was een succes en iedereen wil nu een stukje van haar. “Het is een droom die uitkomt, maar ik leef op morfine om het te kunnen meemaken”, bekent ze. De interviewaanvragen stromen binnen en de uitgeverij wil zo snel mogelijk beginnen met lezingen en signeersessies. “Maar mijn lichaam bepaalt wat ik wel en niet doe. Ik ben geen robot, al stap ik misschien wel zo.” Ze lacht en roert het hartje in haar koffie weg.

“Veel mensen denken dat ik een glamoureus leven leid, maar dat is allesbehalve zo. Gisteren had ik overal pijn en heb ik een hele dag overgegeven.”

Evi ziet er een jonge, gezonde vrouw uit, maar schijnt bedriegt. Elke dag wordt ze geconfronteerd met een lichaam die niet mee wil. “Onzichtbaar ziek zijn is lastig. Mensen begrijpen dat vaak niet. Een magazine wil een glamourshoot doen naar aanleiding van mijn boek. Gisteren heb ik hen tussen het braken door een sms’je gestuurd. ‘Kom me nu maar fotograferen’, liet ik hen weten. Dat mensen ook eens dat deel van mijn leven zien.”

Even zwijgt Evi. “Weet je dat ik nu zelfs haatmail krijg? Mensen die niet willen snappen dat ik ziek ben en denken dat ik gewoon wat aandacht zoek? Ik heb mijn boek op mijn ziekbed moeten schrijven!”

A photo posted by E V I • R E N A U X (@rue_no) on


Life On Sneakers heb ik in één ruk uitgelezen. In een vlotte stijl vertelt Evi via vijf emoties haar verhaal: onmacht, verdriet, hoop, aanvaarding en dankbaarheid. Het is een aangrijpend boek met levenslessen voor iedereen. Maar opvallend: een naam krijgt haar chronische ziekte niet. ”De diagnose is zelfs vandaag enkel een hypothese. Wat ik heb, is niet belangrijk. Het gaat over tegenslag en hoe ik er mee om ga.”

Sinds 1 juli 2013 is er zoveel kapot, maar Evi is klaar met haar ziekte. “Het is een afgesloten hoofdstuk. En wees gerust. Ik héb ook geroepen en getierd. Waarom ik? Ik was een jonge, dynamische mama met een leuke dochter. Ik had een boeiende job in de media, een dik salaris, een coole bedrijfswagen… Gevloekt heb ik. Gehuild. En niemand die me kon helpen.” Vooral dat is zo schrijnend in haar verhaal. Overal waar Evi ook aanklopt, geen enkele dokter kan of wil haar helpen. Ze krijgt vooral zware pijnstillers en cortisone toegediend. Behandelingen die haar toestand erger én onomkeerbaar gemaakt hebben.

“Ik ben zeer teleurgesteld in de medische wereld. Er is hier geen tijd voor de patiënt.”

“Honderden dokters heb ik gezien. Mijn dossier was ingewikkeld, maar ze namen de moeite niet om het te lezen. Proffen stuurden hun assistent en gaven hen de eindverantwoordelijkheid over wat met mij moest gebeuren. (windt zich op) Het gaat wel over mensenlevens, hé!”

Eén dokter zei haar dat het mentaal was. Dat ze het haar allemaal maar inbeeldde. “ Je kan niet geloven hoe dat voelt. En de term ‘psychisch’ blijft dus in je dossier staan. En dat wordt uiteraard niet gelezen, maar als ze het snel scannen is dat natuurlijk het eerste dat ze zien! Net alsof dat woord in fluo stond aangeduid.”

Evi kreeg tijdens haar lange lijdensweg ook massa’s morfine toegediend. “Bijna de dosis voor palliatieve sedatie.” Op een gegeven moment staat er zelfs een priester aan haar bed, klaar om haar te zalven. ‘Want het zou toch niet lang meer duren’, volgens de verpleegster. Maar net op dat moment komt haar moeder de kamer binnen. Razend sleurt ze haar ijlende dochter het ziekenhuis uit. Evi vraagt haar moeder in de auto om haar te laten gaan. Ze is op. Maar haar mama weigert en wil haar nog aan één iemand laten zien. Een neurologe die haar misschien eindelijk kan helpen… “En die vrouw heeft naar mij geluisterd. Ik heb anderhalf uur mijn verhaal mogen vertellen. Een opluchting, echt waar.”

A photo posted by E V I • R E N A U X (@rue_no) on

Evi nipt even van haar koffie. “Je bent braaf geweest, zei mijn moeder toen ze het boek gelezen had. En ik heb inderdaad veel niet verteld. Uit schrik voor een proces van een dokter of een ziekenhuis, maar ook omdat het geen zin heeft. Ik wil niet rancuneus zijn. Ik wil geen tijd meer verliezen aan negatieve gevoelens. Positief zijn, dat is nu belangrijk in mijn leven.

Dat is ook de boodschap in Life On Sneakers. “Het boek gaat niet over ziek zijn. Het gaat over tegenslag en hoe er mee om te gaan. Iedereen krijgt zijn deel in het leven. Ik wil tonen dat in je verdriet blijven hangen geen zin heeft. Het klinkt misschien raar, maar dit hele verhaal voelt als een cadeau voor mij. Ik ben blij dat ik opnieuw mag beginnen. Mijn leven krijgt een nieuw hoofdstuk. En ongeluk, dat laat ik niet meer toe.”

Life On Sneakers is uitgegeven bij Manteau. Meer info vind je op de blog van Evi.