Gespot op Tram 4: Kobe

43

Wie is toch die mysterieuze Elena Van Gent? Het enige wat wij weten is dat ze elke dag Tram 4 in Gent neemt, dat ze altijd rode schoenen draagt én dat ze onze gastblogster is. Elke maandag schrijft ze voor Steps.be over iemand die ze op Tram 4 gespot heeft. Aan één blik heeft ze voldoende om een heel verhaal rond iemand te fantaseren…

ElenaNTG

Kobe

“Stiekem drinkt hij,” hoorde hij zijn moeder klagen tegen de buurvrouw, “die kerel is geen bal waard! Meneer is specialist in het helemaal nietsen.”
“Veel courage, het komt allemaal wel goed,” kwam er met een schouderklopje, “de advocaat zal het wel fiksen.”
Toen hadden ze de tram genomen naar een grote straat met torenhoge huizen, waar de mensen met verstand en een diploma woonden. Naar een kale man in een kamer gevuld met dikke boeken en aan de kapstok een lang, zwart kleed. Dat was verrassend, want Kobe wist niet dat die rijke, slimme mensen ook aan verkleedpartijtjes deden.
“Meester,” zei zijn ma (zoals ook die van het vierde leerjaar heette) en stak van wal met al haar klachten. Dat vond Kobe best gênant, maar zich schamen was iets dat zij zelden deed. Haar seksleven stelde niets meer voor: hij kwam en ging maar eens per maand. Jurken kopen mocht ze niet en evenmin naar de kapper voor krullen of een kleurtje op dat haar. En gierig was de krent, behalve bij het uitgaan met zijn vrienden. Maar haar zag hij – ondanks de honderd kilo op de heupen – nooit ofte nimmer staan.
Kobe had uit het raam gekeken en was een beetje beginnen dromen: over volwassen zijn, al duurde dat nog een jaar of tien. Dan zou hij wonen waar het rustig was, ver verwijderd van het oorlogsdomein. Slapen in een golvend waterbed en alle dagen tokkelen op een drum of een gitaar. Met kasten gevuld met chips, chocoladewafels en scheermesjes voor zijn vlot groeiende baard!
Tot de stem van die man ineens luid vroeg waar hij wilde wonen, en zijn moeder hem een por gaf tussen zijn ribben en sissend zei: “Zeg maar dat je het liefst bij mama bent en niet bij die dronkaard van een vader.”
Maar liegen mocht niet, dat hadden ze op school geleerd en toen was ze uit haar krammen en in een colère geschoten. De waarheid was dat hij zijn papa veel liever zag: die liet hem spelen in het parkje, ging met hem voetballen op het plein en zeurde nooit omdat zijn jeans voor de zoveelste keer vuil en versleten zou zijn. Zijn moeder weende als de krokodillen, hapte naar adem en vond opnieuw wat harde woorden: “Stank voor dank is alles wat ik van die snotaap krijg.”

*4*

De tram kronkelde langs straten, lanen en het water van de Gentse binnenstad en werd slechts door drie mensen bezet: hijzelf, zijn snotterende ma en een Vrouw met blinkende Rode Schoenen. Straks zou hij naar de winkel gaan om een verrassing voor zijn vader, met wie hij zoveel medelijden had. Hopelijk had hij genoeg centen op zak. Stiekem, dronk hij en zes flesjes Stiekem zou Kobe voor de allerliefste man op de wereld kopen!