Gespot op Tram 4: Mona

69

Wie is toch die mysterieuze Elena Van Gent? Het enige wat wij weten is dat ze elke dag Tram 4 in Gent neemt, dat ze altijd rode schoenen draagt én dat ze onze gastblogster is. Elke maandag schrijft ze voor Steps.be over iemand die ze op Tram 4 gespot heeft. Aan één blik heeft ze voldoende om een heel verhaal rond iemand te fantaseren…

Mona

Haar eieren sprongen niet meer en de broedplaats lag er stil bij. De ooit zo gekoesterde vrouwenfabriek waar de staking heerste, ging langzaamaan failliet. Het vocht van de nachtelijke zweetpartijen vulde de Leie en de Schelde, en aan dat bonken van haar hart leek maar geen einde te komen.

“Monaatje, hormonaatje,” zei haar kerel dan, “klagen helpt je niets vooruit. Het is de natuur en die moet je haar gang laten gaan.”

Ze moest blij zijn want wat baatte nog dat ovuleren en dat maandelijkse premenstruele diepe dal? “Vaarwel aan de spiralen en de dure onderzoeken bij de gynaecoloog,” riep hij uit, “en met die centen drink ik beter nog een extra pintje met de maten!”

Met de kop in de grond was ze door de winkelstraat geslenterd, en in het uitstalraam zag Mona de reflectie van de vrouw die ze niet wilde zijn: oud, dof en versleten. Weldra zou ze tentjurken moeten dragen door die breder wordende heupen en kwabberbuik, of van die vreselijke vleeskleurige korsetten. Het huilen stond haar nader dan het lachen, tot ze de bekende stem haar naam had horen roepen. De jeugdvriendin, na al die jaren, zag er goed uit: een beetje verhit (net als zij) maar voor het overige heel erg vrolijk en blij.

“Van de nood een deugd maken,” grijnsde die, “genieten, meisje, nu het nog kan!”

Dus hadden ze op een terrasje koffie gedronken met een slagroomtaartje erbij. Nadien een biertje (twee Duvels) en dan voor de nadorst nog drie tinten wijn. Herinneringen opgehaald van toen ze lichtgewichten van vijftien waren, en hoe ze die jonge en onzekere jaren haatten. Om de slagzin “Meno is de Beste Pauze” hadden ze gelachen, gegierd en gebruld, tot de druppels het bekende plasje in hun katoenen onderbroeken hadden gemaakt.

*4*

Mona geeuwde een beetje toen de tram met lichte schokjes over de sporen gleed. Aan de eindhalte zou ze uitstappen net zoals die Vrouw met de Rode Schoenen ook altijd deed. Ja, vanavond moest ze vroeg onder de wol kruipen, want gisteren was het een beetje heftig en laat geweest.

Om klokslag twaalf uur was ze, nog steeds giechelend, in bed gekropen. Haar kerel had gemopperd en gemompeld: “Waar was je, Mona, wat heb je al die tijd gedaan?”

“Niet klagen,” had ze toen gefluisterd, “dat helpt je niet vooruit. Ik dronk een biertje of twee met een vriendin, en liet mijn natuur – in al haar glorie – eventjes ongegeneerd haar gangetje gaan!”

Lees meer verhalen op de eigen blog van Elena Van Gent: Tram 4.