Jan Suy, Sophie De Pauw en hun drie kinderen wonen gezellig en helemaal kidsproof. Ze staken zelf de handen uit de mouwen en maakten van een doodgewone jaren 50-woning een warm en hedendaags nest.

Het huis van het jonge gezin staat in Melsele en ziet er niet alleen leuk en kleurrijk maar ook origineel uit. Want Jans vader is schrijnwerker en ze vinden het fijn om samen dingen te realiseren. En verder heeft Jan ook nog een jeugdvriend die architect is: Michiel Weekers. Hij heeft het gezin met raad en daad bijgestaan en kwam met een geniaal plan voor een achterbouw in houtskelet.

Van voor naar achter, van links naar rechts

“Het middengedeelte bleef de inkomzone”, legt Michiel Weekers uit. “En wel een best ruime inkomzone. Bij het binnenkomen ga je rechts naar de woonkamer, links heb je de nieuwe aanbouw met open leefkeuken. En helemaal in het midden hebben we de technische ruimtes ondergebracht. Dat gaf ons ineens voldoende ruimte voor een tweede doorgang, en dat langs gemeenschappelijke muur met de rechterbuur. Daar hebben we een open gang gecreëerd, als extra verbinding tussen woonkamer en leefkeuken. Zo kwam er ook nog opbergruimte bij – discreet weggestopt achter een witte kastenwand. De verbindingslijn woonkamer-keuken is echt wel een meerwaarde voor het architecturaal gevoel. Zo krijg je licht en openheid doorheen de hele benedenverdieping.”

Houtskelet

De nieuwe achterbouw/leefkeuken werd uitgewerkt in houtskelet, op advies van de architect. “Wij konden meteen leven in dit idee”, vertelt Sophie. “Hout vinden we een zalig materiaal, zeker ook omdat Jan de vaardigheden heeft van een schrijnwerker. Zo heeft hij alle tafels hier in huis zelf gemaakt: zowel onze grote eettafel als de kleine tafeltjes en de dressingkasten langs onze slaapkamer. Die reiken helemaal tot in de nok van het dak om plaats te winnen.” Jan vult aan: “Ook de speeltuigen in de tuin hebben we zelf gemaakt. Maar de inspiratie komt meestal van Sophie. Zij gaat sprokkelen op de sociale media en laat me dan coole dingen zien. En dan rust er een zware verantwoordelijkheid op mijn schouders om het nog beter te doen.”

Een folieke

Het visitekaartje van het huis bevindt zich in de open leefkeuken; het is een open haard die tegelijk aan de buitenkant dienstdoet als barbecue. “Een folieke van de architect”, vat  Sophie het hele denkproces samen. “Michiel is een heel goeie vriend én een creatieve architect. We hadden er alle vertrouwen in dat hij er iets fantastisch van ging maken.” Michiel ontwierp één enkele schouw waaraan twee toestellen gekoppeld werden. Binnenshuis heb je een fijne houtkachel en buiten op het terras is er een opening voorzien voor barbecueroosters. “Ik had hier een archetype van een schouw voor ogen”, legt Michiel  uit. “En zo wilde ik tot een ontwerp komen waar je zomer en winter van kan genieten. Vuur staat voor gezelligheid, het brengt mensen samen. En natuurlijk is het fijn als je meerdere dimensies ziet in vuur; je kan het zowel gebruiken om je te verwarmen als om te koken.”

Keuken om in te leven

“We krijgen weleens de vraag van gasten waarom we nu net in de keuken een open haard hebben, en niet in de woonkamer”, zegt Sophie. “Maar de keuken is nu eenmaal de plaats waar we het meest vertoeven. Van hier kunnen we de kinderen in de gaten houden terwijl ze ravotten in de tuin. En dat is zowat altijd, het zijn echte buiten-kinderen.” De grote uitdaging was dat deze haard/barbecue moest passen in het geheel. “Ik heb er toch wel m’n hoofd over gebroken”, bekent Michiel. “De achtergevel bestaat uit glas. Als je daar zomaar een grote schouw van 1,10 meter breed en 1,40 diep in zou zetten, dan lijkt dat veel te zwaar. Om tot een elegante oplossing te komen, heb ik het dakvlak van de achterbouw verlengd tot een stuk over het terras heen. Zo is het alsof de schouw door het dak heen groeit, als een grote en statige boom. Op die manier sloegen we twee vliegen in één klap: de schouw hoort visueel bij de dakconstructie en het terras is deels overdekt.”

Herinneringen aan de tijd van toen

Naast de innovatieve architectuur zijn er ook oude gadgets in de keuken bewaard gebleven. Sophie en Jan kochten een huis met een rijke familiegeschiedenis, dat is wel het minste wat je kan zeggen. “Toen we dit huis in 2015 kochten, was de eerste eigenares net overleden”, doet Sophie het hele verhaal. “Haar drie dochters hadden de missie op zich genomen om de ouderlijke woning te verkopen. Ze hadden hier altijd graag gewoond en wilden hetzelfde voor de nieuwe eigenaars. Zo drukten ze ons op het hart dat er één belangrijke herinnering in het huis aanwezig was, namelijk een paternoster die in de keuken hing. Die mochten we in geen geval weghalen, want die stond borg voor een gelukkig leven. Zelf waren ze ook altijd gespaard gebleven van mogelijk onheil. Als eerbetoon aan die drie sympathieke dames hebben we de paternoster dus gewoon laten hangen. Hij hangt zelfs nog steeds aan dezelfde nagel in de keuken, net zoals vroeger. Nee, niet zichtbaar, onze microgolf staat ervoor. Maar ‘t belangrijkste is dat ie er nog steeds hangt.”

www.michielweekers.be
Tekst: Veerle Beirnaert