Marie in filmland (3)

35

Marie Himpe is in januari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok naar de nieuwe van Tarantino: Django unchained!

django-unchained
To see or not to see? That is the question.

Toen ik gisterenmorgen ontdekte dat ook deze keer maar één nieuwe film in Kortrijk uitkwam, bedacht ik dat de kinepolisgoden me wel eens ongunstig gezind zouden zijn omdat ik ze vorige week had geblameerd. Bij deze neem ik alles terug wat ik toen over Kinepolis Kortrijk gezegd heb en hoop ik vurig dat ik volgende week mijn hoofd zal moeten breken tijdens het kiezen uit een hele resem nieuwe animatiefilms of hilarische komedie waar ik me eigenlijk nu al op verlekkerd had. Maar ik had de keuze tussen Django unchained, Django unchained of Django unchained.

Het is dus Django unchained geworden.

We ruilen de maffiatoestanden van vorige week in voor een western decor. Quentin Tarantino himself heeft dit genre in deze film grondig onder handen genomen…

Het verhaal: In het zuiden van Amerika, ten tijde van de slavernij is Dr. King Schultz een voormalig tandarts die nu zijn tijd verslijt met het opsporen van boeven. King leeft van de premies die hij daarvoor ontvangt. In zijn zoektocht naar de Briddle Brothers, komt hij de zwarte slaaf Django tegen die hij bevrijdt zodat die hem zou kunnen helpen dit trio op te sporen. Als wederdienst daarvoor gaat Dr. King Schultz mee op zoek naar de vrouw van Django die als slaaf is verkocht en nu op de katoenplantage werkt van Calvin Candie. Deze laatste wordt vertolkt door Leonardo Dicaprio. Aan de ladies die gaan om hem te zien spelen, kan ik meedelen dat hij in deze film allerminst sexy is door zijn faciale overbeharing (zelf ben ik echter nooit fan geweest van zijn baby face).

Zoals jullie al weten, ben ik niet zo een aanhanger van vlezerige, bloederige en moordlustige scènes, die in Django unchained nochtans talrijk aanwezig zijn. De award voor de film met het meeste neergeschoten mensen komt wellicht met glans en glorie toe aan deze film, hoewel Gangster Squad van vorige week toch ook dicht in de buurt kwam. Gelukkig zijn er ook veel lichtere en oprecht grappige scènes tussen al dat gemoord door, wat het mijn inziens een beetje een rare noch-mossel-noch-vis-film maakt.

Pretty annoying vond ik persoonlijk de soms eindeloze dialogen tussen personages, waarin au fond eigenlijk niks bijzonders gezegd werd. De drang om tijdens die scènes in te dommelen was verleidelijk. Ook de personages waren niet echt psychologisch onderbouwd en meestal een karikatuur van zichzelf, wat de film soms grappig, dan weer zwak maakte.

Samenvattend is het dus een film waar je voornamelijk voor de oeeewh-aaaah-whaaaaw (lees: spectaculaire scènes) naartoe moet, maar waarvan je dan ook wel 100% entertainment mag verwachten.

Tot volgende week!

Marie Himpe