Marie in filmland (4)

34

Marie Himpe is in januari onze filmrecensente. Elke week gaat ze een nieuwe film checken en daarna bezorgt ze ons haar ongezouten verslag. Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week trok Marie naar de nieuwe met Daniel Day-Lewis: Lincoln.

lincoln

Eeuwige dankbaarheid aan Kinepolis omwille van hun vergevingsgezindheid, want jawel, deze week had ik de keuze tussen wel degelijk twéé nieuwe films om te recenseren. Aangezien een van de twee een rambofilm met Arnold Schwarzenegger was, besloot ik wijselijk om voor Lincoln te opteren.

Iedereen kent Lincoln natuurlijk. Als er één Amerikaanse president is die je absoluut en zonder twijfel moet kennen (behalve dan Bill Clinton omwille van zijn I-did-not-have-sex-with-that-woman, George Bush omwille van zijn I-did-had-war-with-that-country en Richard Nixon omwille van zijn I-did-not-tape-your-conversations), dan is het Lincon.

Na Django Unchained gaan we deze week verder in het slaven-thema. Lincoln is de president die als eerste de slavernij van de zwarten in de Verenigde Staten heeft willen tegengaan. De hele film draait dan ook om het feit of het 13de amendement dat de slavernij afschaft zal worden aangenomen of niet. En over de hele burgeroorlog erom heen natuurlijk, afgewisseld met enkele persoonlijke impasses van de president zoals het overlijden van een zoontje en de first lady die crazy in the coconut is.

We zaten, en deze keer overdrijf ik niet, werkelijk met vijf man en een paardenkop in de zaal. Er is dan zelfs nog iemand weggelopen tijdens het voorfilmpje met de ijsberen van Coca Cola omdat ze waarschijnlijk dacht dat ze in de verkeerde film zat. Een kwartier later stond ze er wel terug.

Het gebrek aan publieke belangstelling is volgens mij te wijten aan het feit dat het om een geschiedkundige film gaat. Van het zwaardere genre dan nog. In tegenstelling tot Django Unchained van vorige week waren er géén grappig annekdotes, géén spectaculaire afslachtingen. De film geeft een zeer realistisch beeld van de president: de man die vocht voor de afschaffing van de slavernij en er desnoods corruptie voor over had.

De acteurs spelen fe-no-me-naal. De kledij en decors zijn onverbeterlijk. Een minpuntje vond ik de lange duur. Dat is misschien persoonlijk, maar een film moet al bijzonder straf zijn om me de volledige twee uur en half te blijven boeien. Na twee uur had ik het dan ook een beetje gezien, hoewel er in het laatste half uur van de film meer gebeurt dan in de vorige twee uur samen…

Tot volgende week!

Marie