Stijn Lycke in filmland (1)

76

7 JUNI 2013 | Stijn Lycke is in juni onze filmrecensent. Elke week gaat deze lookalike van Daniel Craig (aka James Bond) een nieuwe film checken. Achteraf bezorgt Stijn ons dan (shaken, not stirred) zijn verslag. Dankzij hem weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week koos (nu ja) hij voor… Star Trek Into Darkness.

star-trek-into-darkness04

Elk voordeel heb zijn nadeel.  Of is het omgekeerd?  Gratis naar de film gaan is zo’n prachtig voordeel.  Op woensdag komen er steeds nieuwe films uit in de bioscoop, het ideale moment om in de zachte zetels van Kinepolis plaats te nemen en te genieten… Zo dacht ik.

Jammer genoeg was er weinig keuze bij mijn debuut.  Enkel Star Trek Into Darkness was nieuw in de zalen. Met popcorn in de hand en met geen enkel idee wat te verwachten, ging uw nieuwbakken recensent de zaal binnen.

‘Ik ken wel iets van Star trek. Ik heb een open geest.  Ik moet er in slagen om een goeie review te kunnen schrijven voor de lezers van Steps. Ik wil het!’ Helaas, deze positieve gedachtengang heeft het maar een half uurtje volgehouden…

Maar, beste lezer, ik moet toegeven dat het begin van de film er wel boenk op is. Actie! Prachtige animatie! Vreemde levenssoorten! Al wat je wil van een sci-fi film! Ik moest onmiddellijk denken aan Indiana Jones tijdens de eerste scènes…  En zo had je eigenlijk heel veel momenten die rechtstreeks uit een andere film kwamen, vond ik. Ook lijkt het allemaal enorm op een voorgaande Star Trek film (vraag me niet welke precies) en het plot was overduidelijk.

Na een half uurtje zat de fun er op. Het werd de typische Hollywood-film.  Een hoofdrolspeler die de ‘coming of age’ rol op zich neemt, de slechterik die gevangen wil worden, het einde waar de held sterft en twee minuten later terug tot leven komt. Een verhaallijn die je kan voorspellen alvorens je halverwege de popcorn bent.

Misschien dat de rest van het voornamelijk mannelijke publiek (er was één vrouw in de zaal) mijn mening niet deelt, maar deze copy paste film is het eigenlijk niet waard om in diepte te analyseren. Ik heb een nacht lang zitten piekeren hoe ik deze film een faire review geef, zonder de Trekkie gemeenschap tegen de schenen te schoppen.  Maar ik kan niet tot een catharsis komen als ik jullie niet zeg dat er veel ‘fouten’ zijn die enorm enerveren. De details bespaar ik jullie.

Om te eindigen met de woorden van Piet Huyzentruyt: Wat hebben we geleerd? Eén ding. Dat Hollywood-films en originaliteit niet altijd een goede combinatie zijn.

Tot volgende week!

Stijn