White House Down

166

13 SEPTEMBER 2013 | Elke week sturen wij een lezeres naar de film. In september is Charlotte Mulders onze filmrecensente van dienst. (Applaus!) Dankzij haar weet je dus welke film je móet zien… en welke zeker niet. Deze week ging Charlotte kijken naar White House Down. Haar verslag!

White-House-Down
Channing Tatum werd heel recentelijk vader. There go my chances…

Gelukkig kunnen we hem nog altijd blijven bewonderen vanuit onze luie zetel of op het witte doek. Deze keer keert Channing terug in White House Down als het type hunk dat we ook prima konden appreciëren in G.I. Joe: The Rise of Cobra. Net als zijn kogelvrije vest bracht hij gelukkig ook zijn humor mee onder de naam John Cale.

In deze actiethriller neemt hij, stoer als hij is, met zijn dochtertje deel aan een rondleiding in het Witte Huis. Daar zou hij niets liever doen dan werken bij de Secret Service om president James Sawyer te beschermen. Jamie Foxx als president, dat oogt ook niet verkeerd.

Natuurlijk wordt Cale afgewezen voor de job en natúúrlijk wordt het Witte Huis tijdens zijn bezoek gekaapt door paramilitaire vijanden. Dochterlief Emily wordt al snel van hem gescheiden en heeft duidelijk de guts van haar vader geërfd. Gelukkig voor Cale vindt hij minstens even snel de president en kan hij alsnog de held van de dag uithangen.

Dergelijke ‘recht voor zijn raap’ actie, daar doe je niet snel iets mis mee, maar de kijker moet er helaas het hele eerste uur geduldig op wachten. Zoals ik in mijn vorige review al zei: gelukkig had ik mijn nacho’s nog!

Als de actie eenmaal begint is er geen ontkomen aan, met best indrukwekkende visual effects en enkele zalige uitspraken. Door de manier waarop de vijandige groep stouteriken wordt voorgesteld, hoorde ik een zachte “hihi” uit de zaal komen. Door de manier waarop er een riskant mopje wordt gemaakt richting Apple, hoorde ik eerder een iets luidere “oehhh” van dezelfde kant komen.

Toch kan en mag alles in White House Down. Het rolletje van de cruciale computerhacker is echter onvergefelijk. Jimmi Simpson mag altijd een beschuitje komen eten, maar het is zijn personage Tyler waar niemand echt op zit te wachten. Ik hoop stiekem dat dit geen verwoede poging was om The Napster van The Italian Job te imiteren. Gelukkig hebben we wel de fanatieke Finnerty en Donnie in ons team zitten. Nog nét iets leuker: Jamie Foxx als president met Jordans aan. Dat verdient toch wel een half puntje extra.

Een ongezouten 6,5 op 10 voor de flinke dosis entertainment kan ik de film wel geven, maar dan moet ik er wel bij aanhalen dat Olympus Has Fallen met een soortgelijke verhaallijn als tegenhanger beschouwd mag worden. We gebruiken hier natuurlijk geen uitspraken als ‘slappe aftreksels,’ maar met de helft minder budget brengt de tegenhanger het er precies beter vanaf.

Hoe dan ook blijft Channing nog altijd Channing en kan Jamie Foxx weinig mis doen na Django Unchained.

Tot volgende week!
Charlotte Mulders